ေၾကြလြင့္အနာဂတ္ က်ေနာ္ဒီေဆာင္းပါးကို ေရးဘို့ စိတ္ကူးရွိေနခဲ့သည္မွာ ဆယ္စုနွစ္ပင္ တုိင္ခဲ့ပါသည္၊ က်ေနာ္အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္မေရးျဖစ္ခဲ့ပါ၊သို့ပါေသာ္လည္း ေရးဘို့အခြင့္ရခ်ိန္ျဖစ္သည့္ အတြက္ ေရးမိပါေတာ့သည္၊က်ေနာ့စိတ္တြင္ ထိုအျဖစ္အပ်က္ မ်ားကုိ ေတြးမိတိုင္း တိုင္းျပည္ အနာဂါတ္အတြက္ ရတတ္မေအးျဖစ္ေန မိပါသည္၊ မိမိအေနျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရးနယ္ေျမ တိုင္းရင္း သားလက္နက္ကိုင္ေဒသမ်ား၊ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္ေဒသမ်ားတြင္ ေတာ္လွန္ေရး ေဆး မွူး ဘ၀ျဖင့္ လွည့္လည္တာ ၀န္ထမ္းေဆာင္ရင္း သိျမင္ခဲ့ရသည္မ်ားကို နုိင္ငံသူ နုိင္ငံ သား မ်ားအေနျဖင့္ ေလ့လာ နိုင္ရန္ ဆင္ျခင္နုိင္ရန္မိမိ မွတ္မိသေလာက္ကုိ ေရးသား တင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထုိအျဖစ္ အပ်က္မ်ားမွာ တိုင္းျပည္အတြက္ ရင္ေလးစရာအနာဂါတ္မ်ား ျဖစ္ေနပါေတာ့ သည္၊ အေၾကာင္းမွာ နုိင္ငံတနုိင္ငံဖြံ ့ျဖိဳး တိုးတက္ျခင္းကို ထိုနုိင္ငံ၏ ပညာေရးနွင့္က်န္းမာေရး အဆင့္ အတန္း ကိုၾကည့္ျပီးသတ္မွတ္ၾကပါသည္၊ထိုအခ်က္ေတြ ျပည့္စံုဘို ့အတြက္ အဓိက ျဖစ္ သည့္ နုိင္ငံ ေရးစနစ္မွန္ကန္မွုသည္ အလြန္ကို မျဖစ္မေနရွိရမည့္အေျခ ေနတခု အျဖစ္ နုိင္ငံ တိုင္း လက ္ခံေနသည့္အခ်က္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ နုိင္ငံ ေရးစနစ္ေကာင္းမွ စီးပြားေရးအေဆာက္အအံုျမင့္မားမည္၊ ျပည္သူမ်ားအေနျဖင့္ စား၀တ္ ေနေရးအဆင္ေျပမည္ ၊ အေျခခံလိုအပ္သည့္ အဟာရကိုစားသံုးနိုင္မည္ သို ့မွသာ အနာဂါတ္ ကိုထုဆစ္မည့္လူငယ္မ်ားဦး ေဏွာက္ ဥာဏ္ ရည္ျမင့္မားျပီး ပညာေရးဆိုင္ရာ အသိမ်ား တိုး တက္ လာမည္ျဖစ္သည္။ ထိုကဲ့သို ့ပညာေရးအသိျမင့္မားမွသာ က်န္းမာေရးအသိမ်ား သည္လည္း တိုးတက္ ျမင့္မား လာမည္ျဖစ္ပါသည္၊က်ေနာ္တို ့နုိင္ငံကို သမင္လည္ျပန္ၾကည့္ၾကပါစို ့အထက္တြင္ ေဖၚျပေသာ အခ်က္ေတြသည္ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္သဖြယ္သာျဖစ္ေနခဲ့ရျပီး ေၾကာက္ခမန္းလိလိကို ဖ်က္စီး ခံရျခင္း(သို ့)ေပ်ာက္ဆံုးေနျခင္းကို အတို္င္းမသိခံစားေနရဆဲႏွင့္ ခံစားခဲ့ျပီးျဖစ္ပါသည္။ နုို္င္ငံေရး စနစ္မေကာင္းေတာ့ ျပည္သူျပည္သားမ်ား၏ စား ၀တ္ ေနေရးမွာ ကစင့္ကလ်ား ျဖစ္ ကုန္ၾကရ၊ မိသားစုဘ၀မ်ားတြင္လည္း ပညာတတ္ေရာ၊ပညာတပိုင္းတစျဖစ္သူေရာ၊ အရြယ္ ေရာက္ျပီးသူေရာ အရြယ္မေရာက္ေသးသူမ်ားပါ ၀ါးအစည္းေျပသကဲ့သို ့တကြဲတျပားနွင့္ လြင့္ စင္ ေၾကမြခဲ့ၾကရေပသည္၊မိမိတို့ပညာေရးကို ဆံုး ခန္းတိုင္ မသင္နုိင္ၾကေတာ့ဘဲ နီးစပ္ရာ အဆက္ အသြယ္မ်ားျဖင့္ အဆင္ေျပနုိင္မည့္ လမ္းေၾကာင္း ကိုေရြးခ်ယ္ကာ ျမန္မာျပည္ တနံ တလ်ားနွင့္အိမ္နီးခ်င္းထိစပ္နုိင္ငံမ်ားသို့ ရရာ အလုပ္လုပ္မည္ဆိုသည့္စိတ္ကိုေမြးလ်က္ အမိ အဘ ရင္ခြင္မွ တိတ္တဆိတ္ ထြက္ခဲ့ၾကရပါ သည္။ ထိုအေျခေနကုိအခြင့္ေကာင္းယူသည့္ (Human Trafficking) ဟုေခၚသည့္ လူကုန္ ကူးသူတို ့ နွင့္ေတြ ့ကာ တဖက္ နို္င္ငံ တြင္ အလုပ္ေကာင္းမည္ ၀င္ေငြေကာင္း မည္ဆိုကာ မက္လံုး ေပးသည္ ကို ယံုစားျပီး ေခၚေဆာင္ ရာလိုက္ပါမိကာတဖက္နိုင္ငံတြင္ ေရာင္းစား ျခင္းကို ခံၾကရသည္၊ တဖက္နုိင္ငံသို ့ေရာက္သည့္အခါ မိမိ မထင္ မွတ္သည့္လုပ္ငန္း (သို့မ ဟုတ္) လိင္ေဖ်ာ္ေျဖေရးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ မိမိဘ၀ နစ္မြန္း ဆံုးရွံုးစြာျဖင့္ ဇာတ္ေမ်ာ သြားခဲ့ၾကရ သည္၊ ထို့အတူ လူငယ္လူရြယ္အမ်ိဳးသားမ်ားမွာလည္း အလုပ္ၾကမ္းသမား ဘ၀ျဖင့္ငါးဖမ္း သေဘၤာ လုိက္ျခင္းအပါအ၀င္ အျခားျခံလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ျဖစ္သလိုလုပ္ကိုင္ရင္း က်န္ခဲ့ သည့္မိသားစု အေရးကို ေမ်ာ္ေတြးလ်က္ ရပ္တည္ၾကရ ပါေတာ့ သည္၊မိမိအေနျဖင့္ နယ္စပ္ ေဒသတြင္ တာ၀န္က်ခဲ့စဥ္ကအထက္ပါအျဖစ္မိ်ဳးကုိ ေန ့တို္င္းျမင္ေတြ ့ေနခဲ့ရပါသည္။ သာမန္အားျဖင့္ အလုပ္လုပ္မည္ ေငြရမည္ မိသားစု ေထာက္ပံ့မည္မွာ ဟုတ္နုိင္ေခ် ရွိေသာ္ လည္း တကယ့္လက္ေတြ ့တြင္၊မိမိက်င္လည္ရာပတ္၀န္းက်င္သည္ အေပ်ာ္ အပါး မ်ား ျခင္း၊ မူးယစ္ေဆးမ်ားေပါမ်ားျခင္း၊လူငယ္ပီပီ လြတ္လပ္ခြင့္ကုိ အျပည့္အ၀ အသံုး ခ်ျခင္းတို ့ေၾကာင့္ မိမိတို ့ဘ၀အတြက္မထင္မွတ္ဘဲ ၀င္ေရာက္လာသည့္ ျပသနာမွာ တခုရွိ လာပါ သည္၊ ထိုျပ သနာမွာ အိခ်္အုိင္ဗြီဟုေခၚသည့္ ဗိုင္းရပ္စ္ပိုး၊ ထိုမွတဆင့္ျဖစ္ ပြား လာမည့္ကုရာ နတၳိ ေဆး မရွိသည့္ (ေအအုိင္ဒီအက္စ္) ေရာဂါပင္ျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ္တို့ တိုင္းျပည္တြင္ မည္မ်ွကူးစက္ပ်ံ့နွံ ့ေနသည္ကိုေတာ့ယေန ့အခိ်န္အထိ ကိန္း ဂဏန္း မ်ားကုိ က်ေနာ္မသိပါ၊လြန္ခဲ့သည့္ဆယ္စုနွစ္ေက်ာ္ေလာက္ က်ေနာ္အေနျဖင့္ အိမ္နီး ခ်င္းနိုင္ငံတြင္ ထိုေရာဂါနွင့္ပါတ္သက္ျပီး (seminar) တခုကိုတက္ ေရာက္ခဲ့ ပါသည္၊ ထိုေဆြး ေႏြးပြဲတြင္ အေရွ့အာရွနွင့္ အာရွနုိင္ငံမ်ားအတြက္ (research)လုပ္ေနသည့္ အေမရိကန္နုိင္ငံမွ ပညာရွင္တခ်ိဳ ့မွ ေဟာေျပာပို ့ခ်ပါသည္၊ထိုအထဲတြင္ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းသလို တိုင္း ျပည္ အတြက္လဲ ေတာ္ေတာ္ေလး ရင္ေလးစရာ အခ်က္မ်ားပါ၀င္ ေန သည္ကုိုထိုကဲ့သို ့ မွတ္ သားမိလိုက္ပါသည္။ သူတို ့သုေတသန လုပ္ခဲ့သည္ တရုပ္ျမန္မာ နယ္ စပ္နွင့္ ကခ်င္ျပည္နယ္(ဖါးကန္ ့)ေဒသတြင္ ျဖစ္သည္ (ဖါးကန့္ေဒသဟုေျပာလုိက္လို ့ကခ်င္ လူမ်ိဳးမ်ားကုိေျပာ ခ်င္းမဟုတ္ပါ)(ထိုကဲ့သို ့ ေျပာရျခင္းမွာ က်ေနာ္ေပးသည့္ေဆးသင္တန္းတခုတြင္ အထက္ပါအေၾကာင္းအရာ အားေဆြး ေႏြးရာ ကခ်င္တို္င္းရင္းသူသင္တန္းသူတဦးမွ ဆရာက်မတို ့ကခ်င္လူမ်ိဳးကိုေျပာတာလားဟု အေမးခံခဲ့ရဘူးပါသည္) ထိုေဒသ တြင္ ျမန္မာျပည္အရပ္ရပ္မွ ေက်ာက္တူး လုပ္ငန္းကို လာ ေရာက္လုပ္ကိုင္ၾကျပီး မူယစ္ ေဆးနွင့္ အျခားအရာမ်ား လြန္စြာေပါသည့္ ေနရာျဖစ္သည္ ဟုသိရပါသည္၊ သက္ဆိုင္ရာ မ်ားမွ အေရးယူမွု လည္းမရွိသလို လြတ္လပ္စြာပင္ေရာင္း၀ယ္ သံုးစြဲ ေနၾကသည္ဟု သိရပါသည္ (ဘာေၾကာင့္အေရးမယူလဲမသိပါ) အလုပ္သမားမ်ားမွာ အလုပ္ က ၾကမ္း သည့္အတြက္ အလုပ္ပင္ ပန္းဒါဏ္ခံနုိင္ရန္ မူးယစ္ ေဆးကိုသံုးၾကသည္၊ ထုိမ ွတဆင့္ မူးယစ္ ေဆးကို အေၾကာထဲသို ့ထိုးသြင္းသည့္ သူမ်ားလည္း အမ်ား အျပားဟု ဆိုပါသည္၊သူတုိ ့ ေျပာျပ သည္မွာ အေတာ္ကိုအံ့ၾသစရာျဖစ္သည္၊ မူးယစ္ေဆးေရာင္း သည့္ အိမ္တြင္ ျမန္မာျပည္က ရုပ္ရွင္ရံု လက္မွတ္ ေရာင္းသည့္ အေပါက္ ေလးကဲ့သို ့ေဖါက္ထား ပါသည္၊ထိုအေပါက္မွ တဆင့္ ေငြကို လက္ျဖင့္ကို္င္ျပီး အေပါက္ ထဲသို ့ လက္ကိုထည့္ လိုက္ရ ပါသည္၊ အထဲ မွ ေရာင္းသည့္သူမွ ေငြဘယ္ေလာက္ဆို အစက္ဘယ္ေလာက္သြင္းရမည္ကို မွတ္ျပီးအေၾကာထဲသို ့ သြင္းေပးပါ သည္၊ ေရာင္းသည့္ ဘက္ တြင္မူ (၁၀၀၀ စီစီ Drip) ဗူးထဲ တြင္ မူးယစ္ေဆး (ဘိန္းျဖဴ) အရည္အျဖစ္ ေဖ်ာ္စပ္ျပီး ၾကိုး တေခ်ာင္း ပိုက္တခု အပ္တ ေခ်ာင္းျဖင့္ အလြယ္တကူ ခ်ိတ္ဆြဲ ထားသည္ဟု ဆိုပါ သည္၊ ေဆးသြင္းလုိသည့္ သူမ်ားမွာ တန္းစီျပီး တေယာက္ျပီး တ ေယာက္ အထိုးခံၾက သည္ဟု ဆိုပါ သည္၊ ျပသနာက အဲဒီမွာ ပင္စတင္လိုက္ပါ သည္၊ သုေတသနျပဳလုပ္သည့္အဖြဲ ့မွထိုမူး ယစ္ ေဆး ထိုးသူ လူ အေယာက္ (၁၀၀) ၏ေသြးကို တိတ္ တဆိတ္ ေဖါက္ယူခဲ့ပါသည္၊ သူတို ့စနစ္တက်ျဖင့္ စစ္ေဆးၾကပါသည္၊ထြက္လာသည့္အေျဖမွာ အံ့ၾသ ေလာက္ ေအာင္ပင္ အေျခ ေန ဆိုးရြား ေနသည္ ကိုေတြ ့လိုက္ပါသည္ အေျဖမွာလူ (၉၉) ေယာက္ တြင္ အိပ္ခ်္ အုိင္ဗြီပိုး ရွိ ေနျပီး က်န္တေယာက္မွာ suspect ဟုေျပာပါ သည္။ မဲေဆာက္ ျမ၀တီ ျမန္မာျပည္အနွံ ့ မဲေဆာက္ျမဳ့ိကေလးသည္ အေရာင္းအ၀ယ္ နွင့္စည္ကားရာျမိုေလးျဖစ္သလို ျမန္မာျပည္ ေသာင္ရင္းျမစ္ကုိျဖတ္ျပီး ျမ၀တီဘက္နွင့္နုိင္ငံကူးတံတား တည္ေဆာက္ကာ တရား၀င္ လာေရာက္နုိင္သည့္ျမို့ျဖစ္သည္ ထိုျမို့ေစ်းတန္းတြင္ လမ္းေဘးေစ်းသည္ ဆိုဒ္ကားနင္း သူမ်ားဆိုင္တြင္ အငွားအေရာင္းသမား ကူလီထမ္း စသည့္ေအာက္ေျခလုပ္ငန္းအားလံုးမွာ ျမန္မာေတြခ်ည္းျဖစ္သည္၊ထို ့အျပင္ စက္ရံု အလုပ္ရံုေပါင္းမ်ားစြာတြင္လည္း အားလံုး ၉၀ ရာခိုင္ႏွံုးေက်ာ္မွာ ျမန္မာျပည္အရပ္ရပ္က လာေရာက္လုပ္ကိုင္ေနၾကသည့္ ပညာတတ္ အလြာ မ်ိဳးစံုမွလူမ်ားျဖစ္ေပသည္၊ထိုသူမ်ားမွာ ေကာင္းေရာင္းေကာင္း၀ယ္လုပ္ကိုင္ျပီး မိမိ၀မ္း ေရး အတြက္လုပ္ကိုင္ေနၾကေသာ္လည္း၊လူပြဲစားမ်ားႏွင့္ လူကုန္ကူးသူမ်ားမွတဆင့္ ေရာက္ လာၾကသည့္ မိန္းခေလး အပ်ိဳရြယ္မ်ား အသက္မျပည့္ေသး သူမ်ားဘ၀မွာ ရင္နာစရာ အလြန္ ေကာင္းလွပါသည္၊သူတို ့မွာ အေရာင္းစားခံၾကရသူမ်ားျဖစ္သည္၊၀ယ္သူမ်ားမွာ လိင္ ေဖ်ာ္ေျဖ ေရးလုပ္သည့္သူမ်ားသာျဖစ္ေပသည္၊ထိုသူမ်ားမွ ပိတ္ေလွာင္ထားသည္၊သူ တို ့ေဖါက္သည္ မ်ားကို ပထမဆံုး အပ်ိဳစစ္စစ္နဲ ့ဆက္ဆံရမည္ဆိုျပီး စတင္လိုင္းသြင္းၾက ေတာ့သည္၊ ျမန္မာ မိန္းခေလးမ်ားမွာ မည္သို ့မွမတတ္နုိင္ သူတို ့လက္ခုပ္ထဲေရာက္ေနၾကေပသည္၊ေနာက္ဆံုး စိတ္ပါသည္ မပါသည္ မသိေတာ့ဘဲ လိင္လုပ္သားအျဖစ္သို ့ေရာက္ကုန္ၾကရေပသည္။ ျပသနာမွာ ထိုမွစတင္လာပါေတာ့သည္ က်ေနာ္တို ့က်န္းမာေရးလုပ္သားမ်ား အေနျဖင့္ မဲ ေဆာက္ေဒသတြင္ စစ္တမ္းေကာက္ခ့ဲစဥ္က(လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀) ခန္ ့ကျဖစ္ သည္၊လိင္လုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္သည့္ ရံုေပါင္း (၃၀) ေက်ာ္တြင္ HIV(AIDS) ေရာဂါ ကာကြယ္ေရး ပညာေပး လုိက္လံလုပ္ကိုင္ခဲ့၊ကြန္ဒံုးကို ဘယ္လိုသံုးပါေရာဂါကာကြယ္သည္၊ေရာဂါ၏ ဆိုးရြားပံု ကိုလဲ ေျပာျပပါသည္၊သို ့ေသာ္ ၀မ္းနည္းစြာျဖင့္သိလို္က္ရသည္မွာ ျမန္မာမိန္းခေလးေတြမွာ ထိုေရာဂါ အေၾကာင္းကို မသိသူက အမ်ားစုျဖစ္ေနပါသည္၊ေနာက္ဆံုးက်ေနာ္တုိ ့က်န္းမာေရး ပညာေပး လုပ္ရန္အတြက္ ေဆးခန္းကိုေခၚလာပါသည္၊သူ တုိ ့လာၾကသည္ သို ့ေသာ္ သူ တို ့ေဖါက္ သည္ေတြက မူးလာတာမ်ားတယ္၊ကြန္ဒံုးသံုးပါဆုိလဲ မသံုးဘူး အတင္းသံုးခိုင္းပါကလညး္ သူေဌးနွင့္တိုင္ၾကတယ္ ေနာက္ဆံုးသူတုိ ့ဘာမွမတတ္နုိင္ဘူးတဲ့၊ ထုိင္းလူမ်ိုးေတြက သံုးပါ တယ္တဲ့ဒါေပမယ့္ျမန္မာေတြက ဘယ္လုိမွ ေျပာမရဘူးတဲ့ဗ်ာ၊ရင္နာစရာေကာင္းသည္မွာ လိင္လုပ္သားအမ်ိဳးသမီးေတြက ျမန္မာ၊လာေရာက္ဆက္ဆံေနသူေတြက ျမန္မာ အမ်ားစု၊ ေငြရေနသည္က ပိုင္ရွင္ထုိင္းလူမ်ိဳး၊ဘယ္မွာလဲက်ေနာ္တုိ ့ျမန္မာေတြရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာ လူမ်ိဳး အရေရာ မ်ိဳးဆက္အရပါ က်ေနာ္တို ့ဖ်က္စီးျခင္းကိုခံေနရတာျဖစ္သည္၊ြ မဲေဆာက္ေဆးရံုတြင္ အပတ္စဥ္ ေရာဂါရွိမရွိလာေရာက္စစ္ေဆးသည့္သူေတြကိုၾကည့္လိုက္ပါ အားလံုးျမန္မာ မိန္းခ ေလးမ်ားပင္ျဖစ္ေနသည္ကိုေတြ ့နုိင္ပါသည္၊ပိုဆုိးသည္မွာ က်ေနာ္တို ့ေဆးခန္းတြင္ ေသြး အလွူခံဌာနရွိပါသည္၊ျမန္မာေတြ စက္ရံု အလုပ္ရံုမွ ေသြးလာလွူၾကသည္၊စိတ္မေကာင္းပါ လူ အေယာက္(၄၀) ခန္ ့ေသြးကို ေဖါက္ျပီး စစ္ေဆးသည့္အခါတုိင္းသံုးလို ့ရသည့္ေသြးသည္ (၅)ဦးထက္မပိုပါ စဥ္းစားသာၾကည့္ၾကေစလိုပါသည္၊က်ေနာ္တုိ ့သူတို ့ေခၚျပီး (counseling) နွစ္ သိမ့္ ေဆြးေႏြးပညာေပးရပါေတာ့သည္၊ထိုအထဲတြင္မွတ္မွတ္ရရ တကၠသိုလ္ဆရာ တဦး ပင္ က်ေနာ္ေတြ ့မိလုိက္ဘူးပါသည္၊ဆရာကေတာ့ ေသြးသြင္းကုသမွု ခံခဲ့ဘူး သည္ ဟုေျပာ ပါသည္၊ျပသနာရဲ့အဆက္ကို ဆက္လက္စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ပါ အထက္ပါ ေက်ာက္တူး သမားမ်ား၊ လိင္လုပ္သားမ်ား သူတို ့နွင့္ဆက္ဆံဘူးခဲ့သူမ်ားသည္၊ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ၾကပါ သည္၊မိမိတို ့ေနထုိင္ရာတြင္လည္း ခ်စ္သူမ်ား၊ အေပ်ာ္အပါးမ်ားနွင့္ ဆက္လက္ေတြ ့ဆံုၾကအံုး မည္ျဖစ္ပါသည္၊ထိုေရာဂါ အတုိင္းမသိျပန္ ့နွံ ့ေနအံုးမည္ျဖစ္သည္၊ထိုေရာဂါမွာ (window period ) ဟုေခၚသည့္ စတင္ျဖစ္သည့္ (၃) လအတြင္းတြင္ စစ္လို့မေပၚပါ သို ့ေသာ္ တျခား သူအားကူးစက္နုိင္သည့္ေရာဂါျဖစ္သည့္အတြက္ ပိုမိုျပီးေတာ့ဆိုးရြားသည့္ျပသနာျဖစ္ပါသည္၊ (တခ်ိဳ ့မွာ လိင္ဆက္ဆံျပီး တပတ္ေလာက္တြင္ သြားစစ္ေဆးသည္ မရွိပါ၊သို ့ေသာ္ စိတ္မ ခ်ရ ေသးပါ ျဖစ္နုိင္ရင္ လိင္ဆက္ဆံျပီး (၄) ေလာက္တြင္စစ္မွ သိနိုင္ပါသည္) ျမန္မာနုိင္ငံမွာအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့သူ၊အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့စနစ္ဆိုးရြားမွုကို က်ေနာ္တုိ ့ျမန္မာေတြ ခါးစည္း ခံခဲ့ရတာ အလြန္တရာမွပင္ရင္နာဘုိ ့ေကာင္းလွပါသည္၊ျပည္သူျပည္သားမ်ားမွာ မိမိတို ့၀မ္း ေရး အတြက္ ျပည္တြင္းမွာမရပ္တည္နုိင္လို ့ျပည္ပတြင္ျဖစ္သလို လုပ္ကိုင္ၾကရင္း ထိုကဲ့သို ့ မလိုအားအပ္သည့္အေျခေနဆိုးမ်ားကို ေတြ ့ၾကံုေနၾကရျခင္းသာျဖစ္သည္၊ ထိုအေျခ အေန ထက္ ပိုမိုမဆိုးရြား သြားေစ ရန္ ယေန ့အုပ္ခ်ဳပ္သူ အစိုးရ၊တိုင္းရင္းသားျပည္သူအားလံုး ဘက္ေပါင္းစံုမွ ေစတနာ ထားျပီး စတင္လုပ္ကိုင္ရမည့္ အခိ်န္ျဖစ္ပါသည္၊ ျပည္တြင္း စစ္မီး ေၾကာင့္ တိုင္းျပည္တြင္ ေနာက္ ဆက္တြဲ ျပသနာမ်ားမွာ ေရးလို ့ ပင္ကုန္မည္ မဟုတ္ ေတာ့ပါ၊ ယေန ့စတင္အေကာင္ အထည္ ေဖၚနုိင္မွသာ ေနာင္ အနွစ္(၅၀)ကာလၾကာ ေကာင္းၾကာ နုိင္ပါသည္၊ ျမန္မာျပည္တြင္ ျပည္တြင္းစစ္မီးမျငိမ္းသမ်ွ ဘယ္ေတာ့မွ နလန္ ထူနိုင္ ေတာ့ မည္မဟုတ္ေတာ့ပါ။

တိုင္းျပည္တျပည္တြင္ ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ေဘးဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳးၾကေရာက္တတ္ၾကသလို စီးပြားပ်က္ကိန္းဆိုဒ္လာသည္ရွိေသာ္ ျပည္သူလူထုမွာ စား၀တ္ေနေရး ေဘးဒုကၡသည္လည္း ဆိုဒ္ေရာက္လာစျမဲျဖစ္သည္ ထို့အတြက္ နီးစပ္ရာတိုင္းျပည္မ်ားသို့အဆင္ေျပသလို သြားေရာက္လုပ္ကိုင္ၾကရင္း မျဖစ္သင့္သည့္ အႏၱရာယ္မ်ားျဖင့္ ၾကံုေတြရင္ အခိ်န္မတန္ခင္ေၾကြလြင့္ခဲ့ၾကရသည္မ်ားကို မိမိေတာ္လွန္ေရးေဆးမွုးသက္တမ္း ၁၀ နွစ္ေက်ာ္ကာလမွ အေတြ့အၾကံုမ်ားထဲမွ သခၤန္းးာယူနုိင္ ဗဟုသုတယူနုိင္ေစရန္ ေရးသားတင္ျပလုိက္ရေပေတာ့သည္။

(အာကာထက္)

My Love

အမ်ားႀကီးမေျပာေတာ့ဘူးလိုခ်င္တဲ့သူေတြေဒါင္းသာသြားၾကေတာ့...ဘာကီးမွမလိုဘူး

ေရွးေရွးတံုးက မေလးရွား(၀ါ) မလႅာယုႏိုင္ငံေတာ္ သမိုင္း(ျဖစ္ရပ္မွန္)

 "မေလးရွားႏိုင္ငံ၏ သမိုင္းျဖစ္ရပ္မ်ားႏွင့္ မေလးရွားေရာက္ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ သမိုင္း" (ဗဟုသုတ ရစရာေတြ၊ အတုယူဖြယ္ရာေတြ၊ သတိထားကာ သံေ၀ဂရယူဖြယ္စရာေတြနဲ ့ျပည့္ညက္ၾကပ္သပ္ေနတဲ့ ေရွးေရွးတံုးက မလႅာယုႏိုင္ငံေတာ္)ကို ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္ၾကပါ။ မဖတ္လိုက္ရလို ့ေနာင္မွ ေနာင္တ မရေစနဲ ့ (Melayu) မလႅာယုႏိုင္ငံေတာ္ မေလးရွားႏိုင္ငံသည္ အရွတိုက္၏ အေရွ႔ေတာင္ဘက္ အစြန္းထိပ္ႏွင့္ ေဘာ္နီယိုေခၚ ကာလီမာ တန္ကြ်န္း၏ ေျမာက္ဘက္တြင္ တည္ရွိၿပီး၊ မေလးရွားႏိုင္ငံ၏ ေျမာက္ဘက္တြင္ ထိုင္းႏိုင္ငံႏွင့္ ေတာင္ဘက္ျခမ္းတြင္ အင္ဒိုးနီးရွားႏိုင္ငံတို႔ႏွင့္ နယ္နိမိတ္ခ်င္း စပ္ဆက္လွ်က္ တည္ရွိပါသည္။ မေလးႏိုင္ငံ၏အက်ယ္အ၀န္း မွာ ပ်မ္းမွ်စတုရန္းမိုင္ (၁၂၇၃၁၆) က်ယ္၀န္းၿပီး ႏိုင္ငံ၏ၿမိဳ႔ေတာ္မွာ “ကြာလာလမ္ပူ” ျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ တြင္ ေကာက္ခံထားသည့္ မွတ္တမ္း မ်ားအရ လူဦးေရမွာ ၂၂.၂ သန္းခန္ ့ရွိပါသည္။ မေလးရွားႏိုင္ငံ၏ ေနာက္ခံသမိုင္းရာဇ၀င္မွာ တရုပ္ႏြယ္မ်ားမွ ဆင္းသက္လာၾကျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေလ့လာေတြ႔ရွိရပါသည္။ B.C,1500,2000 ခန္႔တြင္ တရုတ္ ျပည္၊ ယူနန္ျပည္နယ္အတြင္းမွ မြန္ဂိုႏြယ္ဖြား တရုပ္မ်ားသည္ မေလးကြ်န္းဆြယ္ရွိ ကြ်န္းစုမ်ားသို႔ေရာက္ရွိအေျခခ်ခဲ့သည္မွ မေလးႏိုင္ငံသည္ စတင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ သည္။ ထို မိန္ဂိုတရုပ္မ်ားသည္ မေလးကြ်န္းစြယ္ကို မလကၠာၿမိဳ႕ျပ တည္ေထာင္၍ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ၾကေလသည္။ ထိုသို႔မလကၠာၿမိဳကျပ တည္ေထာင္၍ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ ၾကသည့္ ဘုရင္တို႔အားလည္း (မလကၠာဘုရင္)မ်ားဟုသာ ေခၚဆိုခဲ့ၾကပါသည္။ ထို အခ်ိန္ကာလတြင္ မေလးကြ်န္းစြယ္ကို မေလးရွားႏိုင္ငံဟု အမည္တြင္သ မွတ္ခဲ့ျခင္း မေလးရွား မတြင္္းေသးေပ။ (Melayu)“မလႅာယုႏိုင္ငံေတာ္”ဟုသာ အမည္တြင္ခဲ့ၾကပါသည္။ မလႅာယုႏိုင္ငံေခၚ မေလးရွားႏိုင္ငံသို႔ ဗုဒၶသာသနာေတာ္သည္ B.C,309 ဘုရားရွင္ေတာ္ျမတ္ ပရိနိဗၺာန္ စံလြန္ေတာ္မူၿပီးေနာက္ ႏွစ္ေပါင္း (၂၅၀)ခန္ ့အၾကာ တတိယဂၤါယနာတင္ၿပီး ခ်ိန္မွစတင္၍ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီး ထိုမေလးကြ်န္းစြယ္ကိုလည္း သု၀ဏၰဘူမိေဒသတြင္ ပါ၀င္ေၾကာင္းကို ပညာရွင္တို႔က ယူဆၾကပါသည္။ တိက်ခိုင္လံုေသာ သမိုင္းအေထာက္အထားမ်ားအရ မေလးရွားႏိုင္ငံတြင္ သာသနာႏွစ္(၉၀၀)ႏွင့္ (၁၀၀၀)အတြင္း ခရစ္ႏွစ္ ၄-ရာစုႏွင့္ ၅-ရာစုတြင္း အိႏၵိယ ၌ အသံုးျပဳေသာ သကၠတဘာသာျဖင့္ ေရးထိုးထားေသာ ဗုဒၶဘာသာက်မ္းစာ ေက်ာက္ခ်ပ္မ်ားစြာတို႔ကို မေလးရွားႏိုင္ငံအႏွံ႔တြင္ ေတြ႔ရွိခဲ့ရပါသည္။ ထို႔အျပင္ အဘိဓမၼာက်မ္းမွ ဂါထာေတာ္ သံုးပုဒ္အား ေရးထိုးထားသည့္ ရႊံ႔အုတ္ခ်ပ္ကိုလည္း ေတြ႔ရွိရၿပီး၊ အုတ္ေက်ာင္းတိုက္ ၃-တိုက္ႏွင့္ ေစတီေတာ္ (၅)ဆူ ကို ဘုရင္ႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ားႀကီးမႈး၍ ျပည္သူ၊ ျပည္သား၊ ဒကာ၊ ဒကာမအမ်ားစုေပါင္းကာ လႈဒါန္းကာတည္ေဆာက္ထားခဲ့ၾကေၾကာင္း ေရးထိုးထားသည့္ ကမၺည္းေမာ္ကြန္းကိုလည္းေတြ႕ရွိခဲ့ၾကပါသည္။ နခြန္ရွရီဓမၼရာဇ္ ေခၚ နခြန္ရွရီ တမၼရတ္ ဘြဲ႔ေတာ္ရွိသည့္ ေစတီေတာ္ႀကီးကိုလည္းေတြ ့ရွိရသျဖင့္ ခရစ္ႏွစ္(၅ ရာစုခန္႕ကပင္ မေလးရွားႏိုင္ငံ၌ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ေရာက္ရွိ ျပန္႔ပြားေနၿပီး ေနလို လလို ထြန္းပခဲ့ေၾကာင္း သိရွိရေပသည္။ ေရွ႔အေခၚ (သီရိ၀ိဇယႏိုင္ငံ) ယခု (အင္ဒိုနီးရွား)ႏိုင္ငံသည္ ခရစ္ႏွစ္ (၇)ရာစုတြင္ ဗုဒၶဘာသာ၊ သာသနာ ထြန္းလင္းမႈ အားေကာင္းသည့္ ဗုဒၶႏိုင္ငံေတာ္ျဖစ္ခဲ့ ၿပီး မေလးရွားကြ်န္းစြယ္မ်ားသို႔ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ျပန္႔ ပြားေအာင္ အေထာက္အပံ့ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ တရုပ္သုေတသီ ရဟန္းေတာ္ အီခ်င္း၏(၇)ရာစုကုန္ခါနီး သြားေရာက္ခဲ့သည့္ (သီရိ၀ိဇယႏိုင္ငံ) ခရီးသြားမွတ္တမ္းတြင္ “သီရိ၀ိဇယ (ခ) အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံတြင္ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ လြန္စြာ ထြန္းကားေနၿပီး ေရေျမျခင္း ထိစပ္ဆက္စပ္လ်ွက္ရွိသည့္ မလႅာယုကြ်န္း (ခ) မေလးရွားႏိုင္ငံ စေသာ ႏိုင္ငံမ်ားသို႔ လည္း ဗုဒၶသာသနာေတာ္ ျဖန္႔ေ၀ေပးေနၿပီး” ေထရ၀ါဒကို အဓိကထား လက္ခံက်င့္သံုးေနခဲ့ၾကၿပီး မဟာယာန ၀ါဒ အနည္းငယ္သာရွိေၾကာင္းကို မွတ္တမ္းတင္ထားတာေတြ ့ရပါသည္။ မလႅာယုကြ်န္းေခၚ မေလးရွားႏိုင္ငံသည္ မူဆလင္တို႔၏ အတင္းအဓမၼ ဘာသာေရးအား မတိုက္ခိုက္ မသိမ္းပိုက္မွီ အခ်ိန္ကာလမ်ားတြင္ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ ထြန္းကား ျပန္႔ပြားမႈမွာလြန္စြာအားေကာင္းေလ၏။ မလႅာယုဘုရင္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ပင္ ၀ိနည္းေတာ္ကို နားလည္တတ္ကြ်မ္းလို၍ သင္ၾကား တတ္ေျမာက္ခဲ့ ျခင္းကို ေထာက္ရႈ၍ မေလးတြင္ ဘုရင္ႏွင့္ ျပည္သူ၊ ျပည္သားတို႔၏ ဗုဒၶ သာသနာေတာ္အား ၾကည္ညိဳ ေထာက္ပံ့မႈကို သိရွိနားလည္ ခန္႔မွန္းႏိုင္ၾကမည္ ျဖစ္ ပါသည္။ ပုဂံျပည္ေခၚ ျမန္မာႏွင့္ မလႅာယုကြ်န္းေခၚ မေလးရွားႏိုင္ငံ တို႔အၾကားဘာသာေရးအရ ပတ္သက္ဆက္ႏႊယ္မႈ ့မ်ားအားလည္း ေတြ႔ရွိခဲ့ၾကရပါသည္။ A.D,11. ရာစုခန္႔တြင္ ပုဂံေနျပည္ေတာ္မွ သီဟိုဠ္တြင္ ပရိယတၱိပညာမ်ား သင္ၾကားခဲ့သည့္ “အရွင္ဆပၸဒမေထရ္”သည္ (၁၀)၀ါ အရတြင္ ပုဂံေနျပည္ေတာ္ သို႔ ျပည္လည္ ၾကြခ်ီေတာ္မူလာၿပီး သီဟိုဠ္မွ “အရွင္သီ၀လိ၊ အရွင္တာမလိႏၵ၊ အရွင္အာနႏၵာ၊ အရွင္ရာဟုလာ”ဟူေသာ မေထရ္ၾကီး (၄)ပါးကို ပုဂံေန ျပည္ ေတာ္သို႔ ပင့္ေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ ေနာက္တြင္ အရွင္ရာဟုလာသည္ ပုဂံေနျပည္ေတာ္မွ မလႅာယုကြ်န္း မေလးရွားသို႔ၾကြေရာက္ၿပီး ၀ိနည္း တရားေတာ္မ်ားကို တတ္သိနားလည္ရန္ ဆႏၵျပင္းျပေနေသာ မလႅာယုဘုရင္အား (ခုဒၵသိကၡာ)၀ိနည္းက်မ္းကို အဖြင့္ဋီကာက်မ္းႏွင့္တကြသင္ေပးခဲ့၏။ ထိုမလႅာယုဘုရင္သည္ ၀ိနည္းက်မ္းေတာ္ သင္ေပးသည့္ မိမိဆရာ အရွင္ရာဟုလာအား ပတၱျမားသပိတ္ေတာ္ကို လႈဒါန္းခဲ့ေလသည္။ ထို မလႅာယုဘုရင္ ၀ိနည္းေတာ္ သိၾကားေန ခ်ိန္တြင္ ပုဂံေနျပည္ေတာ္တြင္ နရပတိစည္သူမင္းႀကီး ထီးနန္းစံေတာ္မူေနခ်ိန္ သာသနာေတာ္ႏွစ္ (၁၇၀၀)ခန္႔က ျဖစ္ပါသည္။ A.D,15 ရာစုေႏွာင္းပိုင္းတြင္ အာရတ္ႏြယ္ဖြား မူဆလင္တို႔သည္ ကုန္သြယ္ျခင္း အေၾကာင္းျပခ်က္တို ့ျဖင့္ ထို မလႅာယုကြ်န္းႏွင့္ သီရိ၀ိဇယႏိုင္ငံေတာ္ မ်ား အတြင္းသို႔ ၀င္ေရာက္လာၾကၿပီး အစပိုင္းတြင္ မူဆလင္တို႔သည္ ေဒသခံ ဗုဒၶဘာသာတို႔အား (အေလွ်ာ့ေပး)ေပါင္းသင္းဆက္ဆံကာ သေဘာထားျပည့္သ ေရာင္ အေယာ င္ေဆာင္၍ ဗုဒၶဘာသာဘုရင္ႏွင့္ ဘုရင္ႏွင့္နီးစပ္သူမ်ားအား ေပါင္းသင္း၍ ၄င္းတို႔မ်က္ႏွာရေအာင္ အား ထုတ္ၾကၿပီး၊ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ၄င္း တို႔အရာေရာက္လာၾကသည့္အခါ ဗုဒၶဘာသာတို႔အား ေသြးခြဲျခင္း၊ ေသြးထိုးျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္၍၊ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ထိုကုန္သည္မ်ားမွ မူဆလင္တို႔အား အလံုး အရင္းျဖင့္ေခၚယူ၍ ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံေတာ္မ်ားျဖစ္ၾကသည့္ သီရိ၀ိဇယႏိုင္ငံ(အင္ဒို)ႏွင့္ မလႅာယုကြ်န္း(ေခၚ) မေလး)တို႔ကို စစ္တိုက္ သိမ္းပိုက္လိုက္ၾက၏။ သတိလက္လြတ္ ေၾကာင့္ၾကမဲ့ေနၾကေသာ ဗုဒၶဘာသာတို႔မွာ မူဆလင္တို႔၏ ဓါးဖ်ား၀ယ္ မရႈမလွလည္ဆင္းကာ အသတ္ခံ ခဲ့ၾကရရွာပါသည္။ သီရိ၀ိဇယႏိုင္ငံ(အင္ဒို)ႏွင့္ မလႅာယုကြ်န္း(ေခၚ)မေလးတို႔ကို ရရွိျပီးေနာက္ စစ္ႏိုင္ခဲ့ေသာ(အာရတ္ႏြယ္ဖြား) မူဆလင္တို႔သည္ ေဒသခံဗုဒၶဘာသာ အႏြယ္ ၀င္ လင္ေယာက်ၤားတို႔အား မသတ္မွီ ၄င္းတို႔၏အေရွတြင္ သမီးပ်ဳိႏွင့္မယားတို႔အား သားမယားအျဖစ္ မုဒိမ္းက်င့္ျပျပီး စစ္ဂံႈးခဲ့သူ ေဒသခံဗုဒၶဘာသာ၀င္တို ့ အား ၄င္းတို႔မွ က်န္ရစ္ေနခဲ့ေသာ သမီးပ်ဳိႏွင့္သားမယားတို႔၏ ေရွေမွာက္တြင္ပင္ တသက္လံုးေခါင္းမေဖာ္ရဲပဲ အျမဲေၾကာက္ရြံေနေအာင္ ရက္ရက္စက္စက္ ၄င္းတို ့၏ ဖခင္ႏွင့္ လင္ေယာက်ၤားတို ့အား လည္လွီးကာ သတ္ျဖတ္ ျပခဲ့ေလသည္။ ေသဆံုးသူတို ့၏ က်န္ရစ္ေသာ သမီးပ်ဳိမ်ားႏွင့္ ဇနီးမယားတို ့အား စစ္ႏိုင္ခဲ့ေသာ(အာရတ္ႏြယ္ဖြား) မူဆလင္မ်ားက (တစ္ေယာက္လွ်င္ အနည္းဆံုး ေလးေယာက္)မွ် (ခြဲတမ္း)ခ်ရယူ၍ မူဆလင္ဦးေရကို မ်ားစြားပြားေစရန္ သားေဖာက္ျခင္း အမႈကိုျပဳလုပ္ခဲ့ၾကေလသည္။ မူဆလင္ဦးေရ မ်ားျပားလာေသာအခါ အာဏာပိုင္ဘုရင္မွာလည္း မူဆလင္ဘုရင္ျဖစ္လာကာ ေနာက္ဆံုး မလႅာယုကြ်န္းတြင္ ဗုဒၶသာသနာေတာ္မွာ ကြယ္ေပ်ာက္လုနီးပါးျဖစ္ကာ အစၥလာမ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္ခဲ့ရရွာပါသည္။ ယေန႔တြင္ မေလးရွားႏိုင္ငံ၏ ဗုဒၶဘာသာ ရပ္တည္ႏိုင္ရန္အတြက္ အဓိက က်ားကန္ေပးထားသည့္သူမ်ားမွာ တရုပ္ႏြယ္ဖြားမ်ား ပင္ျဖစ္ပါသည္။ မေလးအ စိုးရသည္ ေရွ႔ေဟာင္းဗုဒၶဘာသာအေဆာက္အဦးတို႔အား အစေဖ်ာက္ခ်င္ၾက၏။ သို႔ေသာ္တရုပ္တို႔မွ ကမၻာယဥ္းေက်းမႈထိန္းသိမ္းေရးအဖြဲ ့စသည္တုိ႔ႏွင့္ပူ ေပါင္းကာ မေလးတို႔မဖ်က္ဆီးႏိုင္ေအာင္ လူအား၊ ေငြအားတို႔ျဖင့္ အကာအကြယ္ ေပးထားၾကပါသည္။ တရုပ္တို႔သည္ဗုဒၶေန႕ ကဆုန္လျပည့္ေန ့(ေမလ) ႏွင့္ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔တို႔ကို ရံုပိတ္ရက္မ်ား အျဖစ္သတ္မွတ္ကာ ထားရွိခဲ့ၾကၿပီး ညအခါတြင္ ေရာင္စံုမီးပန္းမ်ားျဖင့္ ထြန္းညွိ၍ ဘုရားအပူေဇာ္ခံ လွည့္လည္ ေလ့ရွိၾကပါသည္။ မေလးရွားႏိုင္ငံသည္ (State Religion) အျဖစ္ အစၥလာမ္ဘာသာကို သတ္မွတ္ထားသည္။ မွတ္တမ္းမ်ားအရ ဗုဒၶဘာသာကိုးကြယ္သူ ၃၂% ရာခိုင္ႏႈန္း ရွိသည္ဟု ေဖာ္ျပထားေသာ္လည္း ထို အထဲတြင္ တာအိုး၊ ကြန္ျဖဴရွပ္ စသည့္တို႔ကိုပါ ဗုဒၶဘာသာထဲ ထည့္သြင္း ထားျခင္းျဖစ္၏။ အမွန္တကယ္ ဗုဒၶဘာ သာမွာည ၁၇.၃% ရာခိုင္ႏႈန္းသာရွိ၏။ မေလးရွားႏိုင္ငံသည္ တခ်ိန္တခါကဗုဒၶသာသနာေတာ္ မည္မွ်ထြန္းကားခဲ့ေၾကာင္းကို မေလးရွားႏိုင္ငံ၏ ၀ိေသသ အထူးျပဳနာမည္ျဖစ္သည့္ “ဗုဒၶဘာသာ ေစတီေတာ္မ်ားႏွင့္ မူဆလင္ဗလီမ်ား ေပါမ်ားေသာႏိုင္ငံ (The Land of Mosques and Pagoga ) “ကိုေထာက္ ရႈ၍သိႏိုင္ေပသည္။ (ဗလီမ်ားသည္ ေနာက္မွသာ တည္ေဆာက္ခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ေလသည္) မူဆလင္တို႔၏ အစၥလာမ္ဘာသာ ခ်ဲ႔ထြင္ျခင္းမွာ “ဘာသာတရား၏ အဆံုးအမ၊ အစၥလာမ္အယူအရ ၀ါဒမ်ားကို ေဟာေျပာျခင္းျဖင့္ ခ်ဲ႕ထြင္ျခင္း မဟုတ္ပဲ ဘာသာတရားတခုႏွင့္ မည္သို႔မွ မသက္ဆိုင္သည့္ ခ်ဲ႔ ထြင္ျခင္းမ်ိဳးျဖင့္ ခ်ဲပထြင္းၾကျခင္းျဖစ္၏။” မူဆလင္တို႔သည္ စစ္တိုက္၍၄င္း၊ စစ္ဂံႈးသးတို ့ထံမွက်န္ ရွိေသာ သမီးပ်ဳိႏွင့္ ဇနီးမယားတို ့အား(ခြဲတမ္းခ်) သိမ္းပိုက္ျခင္းျဖင့္ မယားေျမာက္မ်ားစြာယူၿပီး သားေဖာက္၍၄င္း အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္မ်ား တိုးပြားလာ ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေလ့ရွိပါသည္။ ယခုလို ဒီမိုကေရစီ ေခာတ္ကာလတြင္မူ ေရွ႔ကကဲ့သို႔ မူဆလင္တို႔သည္ စစ္တိုက္၍ အစၥလာမ္ဘာသာျပန္႔ပြားေအာင္ လုပ္ေဆာင္ ၍မရေတာ့ေခ်။ သို ့ေသာ္ (အယ္(လ္)ကိုက္ဒါး) ကဲ့သို႔ေသာ မူဆလင္တို႔ကား ၄င္းတို ့၏ မူ၀ါဒကို ဆက္လက္က်င့္သံုး ေနဆဲပင္ ျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီကို ခုတံုးလုပ္၍ အစၥလာမ္ဘာသာ တိုးပြားျပန္ ့ပြားေအာင္ လုပ္ေဆာင္လာၾကပါတယ္။ သားေဖာက္ သာသနာျပဳနည္းကိုကား ယခုထက္တိုင္ က်င့္သံုးလွ်က္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ မူဆလင္တို႔သည္ ေခာတ္ကာလ မေကာင္းသည့္အခါ ရိုးရိုးကုတ္ကုတ္ေန၍ ဆိုင္ရာအာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ ပဏာသင့္ေအာင္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံၿပီး ေခတ္ ကာလေကာင္းသည့္ အခါတြင္မူ အခြင့္အေရးကို (ဦးဆံုး)ယူတတ္ၾကပါသည္။ ကမၻာ့သမိုင္းကိုအသာထားလို႔ ျမန္မာ့သမိုင္းေလာက္ကိုသာပင္ ေလ့လာ ၾကည့္မည္ဆိုပါက မူဆလင္တို႔၏သေဘာကိုေကာင္းစြာ ရိပ္မိလာၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးမရမီက မူဆလင္တို႔သည္နယ္ခ်ဲ႔တို႔ႏွင့္ သင့္ျမတ္ေအာင္ေပါင္း၍ အိမ္ရွင္ျမန္မာတို႔အား ဒုကၡေပးခဲ့ ၾကၿပီး ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရးရသည့္ အခါတြင္လည္း ၄င္းတို႔မွ ဦးစြာအခြင့္အေရး ယူခဲ့ၾက ေပသည္။ ျမန္မာျပည္သည္ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီ ၄ ရက္ေန႔တြင္ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့ပါသည္။ လြတ္လပ္ေရးရ၍ ရက္ပိုင္းမွ်သာရွိတဲ့သည့္အခ်ိန္တြင္ မူဆ လင္နယ္ခ်ဲ႔ ဘဂၤါလီ“မူဂ်ာဟစ္”သူပုန္တို႔သည္ ရခိုင္ျပည္နယ္အား သိမ္းပိုက္ရန္ ဂ်ီဟတ္စစ္ပြဲဆင္ႏြဲကာ အခြင့္အေရးလက္တလံုးျခား ယူခဲ့ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ ေတာ္၏ လြတ္လပ္ေရးအား အကာအကြယ္ယူ အသံုးခ်ခဲ့ၾကေလ၏။ စစ္အာဏာရွင္ေခတ္တြင္လည္း မူဆလင္တို႔သည္ အာဏာရွင္မ်ားႏွင့္ ေပါင္း၍ ျမန္မာတိုင္းရင္းသား တိုင္းရင္းသူမ်ားအား စိတ္တိုင္းက်(ေခ်ေတာ္တင္) ေစာ္ကားအႏိုင္က်င့္ ေစာ္ကားခဲ့ၾကရပါသည္။ ထိုသို႔အႏိုင္က်င့္ခံ တိုင္းရင္းသားတို႔မွာ အာဏာရွင္မ်ားအား သြားေရာက္ တိုင္ၾကားပါကလည္း မူဆလင္ ေငြေၾကး ၾသဇာခံျဖစ္ေနသည့္ အာဏာပိုင္တို႔မွာ မည္သည့္အေရးယူမႈမွ် မလုပ္သျဖင့္ ျမန္မာတို႔မွာ ကုလားေစာ္ကား အႏိုင္က်င့္သမွ် အံ့က်ိတ္ ခံခဲ့ရရွာ ပါသည္။ ယခုမ်က္ေမွာက္ အခ်ိန္တြင္မူ အားလံုးသိၾကသည့္အတိုင္း ခရစ္ႏွစ္ (၂၀၁၀)တြင္ ေရြးေကာက္ပြဲျပဳလုပ္၍ (၂၀၁၁)ခုႏွစ္တြင္ ဒီမိုကေရစီ အနည္းငယ္ပံု ေပၚ၍ ရုပ္လံုးေပၚလာသည္ႏွင့္(၂၀၁၂)တြင္ ၄င္း မူဆလင္တို႔သည္ ဒီမိုကေရစီအား (ခုတံုးလုပ္ကာ အခြင့္အေရးယူ၍) ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ နယ္ေျမ၊ ဘာသာ သာသနာ၊ လူမ်ိဳးတို႔အား ထပ္မံ(ေစာ္ကား)က်ဴးေက်ာ္ခဲ့ၾကေလသည္။ ယခုတႀကိမ္တြင္မူ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ထက္ ပို၍ဆိုး၀ါးလခေလသည္။ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္တြင္ ရခိုင္ျပည္နယ္ကိုသာ ဂ်ီဟတ္လုပ္ရန္ စက်ဴးေက်ာ္ႏိုင္ခဲ့ရာ ယခုမူ တႏိုင္ငံလံုးအတိုင္းအတိုင္ျဖင့္ ျပည္တြင္း၊ျပည္ပ (အခ်ိတ္အဆက္)မိမိျဖင့္ က်ဴးေက်ာ္ ေစာ္ကားလာၾကသည္ကို ေတြ႔ျမင္ရေပသည္။ ထိုသို႔တႏိုင္ငံလံုးအတိုင္းအတာျဖင့္ ရန္စက်ဴးေက်ာ္ရဲၾကသည္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ အာဏာရအဖြဲ႔အစည္းႏွင့္ အတိုင္းအခံ အဖြဲ႔အစည္းအၾကား အျမတ္ထုတ္ကာ (အျပစ္ပံုခ်) မႈမ်ားသည္လည္း တစ္ခုအပါအ၀င္ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ျပႆနာျဖစ္ျခင္း၏ ဇစ္ျမစ္ အေၾကာင္းရင္းတိုင္းမွာ အိမ္ရွင္ ဗုဒၶဘာသာမ်ားမွ ရန္စျခင္းေၾကာင့္ မဟုတ္ပါပဲ၊ ဧည့္သည္ မူဆလင္မ်ား၏ အကြက္က်က် စီစဥ္ျပႆနာရွာ ရန္စမႈမ်ားေၾကာင့္ ပင္ျဖစ္ေလသည္။ ထိုသို႔ မူဆလင္မ်ားမွ ရန္စသည့္အခါတြင္ အတိုက္အခံမ်ားမွ မသိသေယာင္ ေနတတ္ၾကေပမဲ့ လည္း အႏိုင္က်င့္ ေစာ္ကားခံရသည့္ အမိတိုင္းရင္းသားမ်ားမွ ျပန္လည္ခုခံ ကာကြယ္ၾကသည့္အခါမွ အသံထြက္ လာၾကသည္မွာလည္း တႀကိမ္မက ေတာ့ျခင္းေၾကာင့္ တိုက္ဆိုင္မႈတစ္ခု မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ ထိုသို႕အတိုက္အခံမ်ား၏ ခုခံကာကြယ္ ေျပာဆိုမႈမ်ားသည္လဲ မူဆလင္တို႔၏ ရန္စေစာ္ကား မႈကို အျပစ္မရွိသကဲ့သို႔ ျဖစ္ၿပီး မူဆလင္တို႔အား ရန္စႏိုင္ေစရန္ အခြင့္အေရး ေပးေနသကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္ေစခဲ့ပါသည္။ ဒီအခ်က္ကို အတိုက္အခံမ်ားအေန ျဖင့္ ေကာင္းစြာနားလည္ သေဘာက္ထားၾကဖို႔ လိုပါသည္။ သမိုင္းတရားခံ အမ်ိဳးသားေရး သစၥာေဖာက္၊သူခိုးဓါးရိုးကမ္းမ်ား မျဖစ္ေစရန္ႏွစ္ဖက္လံုးက အထူးသတိထား ဆင္ျခင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသားေရးႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ တဖြဲ႔တဖြဲ႔အျပစ္ပံုခ်၊ ေခ်ာက္တြန္းကာမေနၾကပဲ ႏိုင္ငံေတာ္၏ လံုၿခံဳ ေရးႏွင့္၊ အမ်ိဳးဘာသာ၊ သာသနာေတာ္ အရွည္ခန္႔တည္တံ့ေရးအတြက္ လက္တြဲညီညာစြာ ေဆာင္ရြက္သင့္ ၾကပါသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာသူတို႕သည္ “ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဗုဒၶဘာသာကို မူဆလင္ေတြက မတရားေသာနည္းျဖင့္ ၀ါးျမိဳသြားႏိုင္တယ္ဆိုတာ အေျခအျမစ္ မရွိႏိုင္ပါဘူး။ အစိုးရိမ္ လြန္ေနၾကတာပါ”ဟု သမိုင္းကို မေလ့လာၾကပဲ ေျပာဆိုေနၾကသည္ကို ၾကားေနေတြ႔ေနရပါသည္။ တခ်ိန္တခါက ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး မ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ (အာဖဂန္နစၥတန္၊ ပါကစၥတန္၊ အီရတ္၊ အီရန္၊ ဆီးဒီယား၊ ေဂ်ာ္ဒန္၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ မေလးရွားႏွင့္ ကရွ္မီးယား)ေဒသတို႔ကို မူဆလင္တို႔အ တင္းအဓမၼ၀ါးမ်ိဳျခင္းကို ခံခဲ့ရသည္မွာ သမိုင္းမွတ္တမ္းမ်ားႏွင့္ အေဆာက္အဦးေဟာင္းတို႔ကိုက ယခုတိုင္ သက္ေသခံလွ်က္ ရွိၾကပါသည္။ ထိုသို႔မူဆ လင္မ်ားမွ ဗုဒၶဘာသာကို ၀ါးျမိဳခဲ့သည္မွာ အစၥလာမ္၀ါဒကို ထိုသမိုင္းသက္ေသမ်ားက မေလ့လာၾကပဲ တတ္သိနားလည္ အရွည္ေတြးသူတို႔၏ သတိ ေပးစကားကို မနာခံ၊ မလိုက္နာသူတို႔သာ အသိတရားကင္း စံုလံုးကန္းမ်ားသာ ျဖစ္ၾကေပသည္။ တခ်ိန္တခါက ကမၻာမွာ ၁၀-ပံုပံုလွ်င္ ဗုဒၶဘာသာသည္ ၈-ပံုနီးပါးခန္႔ရွိခဲ့ၿပီး၊ ယခုမူ ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္၍ သြားေခ်၏။ ထိုသို႔ဗုဒၶဘာသာ ႏိုင္ငံမ်ား ၀ါးမ်ိဳခံရ ျခင္းမွာ မူဆလင္ဘာသာ၏ ဘာသာတရားကို သေဘာက်ႀကိဳက္ႏွစ္သက္၍ ဘာသာေျပာင္းျခင္းေၾကာင့္ မဟုတ္ပါပဲ၊ အတင္းအဓမၼသြတ္သြင္းျခင္း ခံခဲရေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။ မူဆလင္မ်ားသည္ ခရစ္ယာန္ႏိုင္ငံတို႔အား မ၀ါးမ်ိဳႏိုင္ပဲ ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံမ်ားကိုသာ ၀ါးမ်ိဳႏိုင္ၾကသည္မွာလည္း ဗုဒၶဘာသာတို႔၏ ခႏၱီတရားႏွင့္ ေပ်ာ့ညံ့ျခင္းကို မကြဲျပားျခင္း၊ ဗုဒၶတရားေတာ္ႏွင့္ အညီ အခ်င္းခ်င္းစည္းလံုး တိုင္ပင္ညီညႊတ္စြာ ဣႆာ၊မစၦရိယကင္း ကင္းျဖင့္ မေနခဲ့ၾက၍ မူဆလင္တို႔၏ အလြယ္တကူ ေသြးခြဲ၀ါမ်ိဳးျခင္းကို ခံခဲ့ၾကရျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ယခု အခ်ိန္တြင္လည္း မူဆလင္တို႔သည္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးတို႔အား နည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ေစာ္ကား အႏိုင္က်င့္ေနသည္မွာလည္း ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း လိုလိုပင္ျဖစ္ သည္။ မူဆလင္တို႔သည္ အမိျမန္မာျပည္အား ၀ါျမိဳရန္အတြက္ အကြက္က်က်၊ အစီအစဥ္တက် လုပ္ေဆာင္ေနသည္မွာ ေသခ်ာေလ့လာ ၾကည့္သူ တိုင္း သိျမင္ႏိုင္ၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။ မူဆလင္တို႔သည္ အၾကမ္းဖက္ျခင္း၊ တိုင္းရင္းသူတို႔အား သိမ္းပိုက္ ရယူျခင္းျဖင့္ ၀ါးျမိဳေနရံုမွ် မကပဲ၊ ေတာမီးပ မာအတြင္းကေန လႈိက္စား၍ ၀ါးျမိဳေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။ အာဏာရွိပါတီမ်ား၊ ပါ၀ါရွိပါတီမ်ားတို႔အား အတြင္းလူအျဖစ္ ပူးကပ္၍ ေသြးခြဲေနၾကေပသည္။ သစ္ပင္တပင္တြင္ သစ္ရြက္သစ္ကိုင္း မ်ားတြင္က်ေရာက္ေနေသာ ပိုးပြားမ်ားကို အလြယ္တကူ ႏိွမ္ႏွင္းလို႔ ရေပမဲ့လည္း ၊ အတြင္းအျမစ္ပိုင္း လူမျမင္ ႏိုင္ရာေနရာတြင္ ပိုးက်ေနပါက သတိမထားၾကမိေတာ့ပဲ ေနာက္ဆံုးတြင္ အပင္သည္ ဗုန္းဗုန္းလဲမွသာလွ်င္ သတိထားမိၾကေလ့ရွိပါသည္။ ထိုအတူ မူဆလင္တို႔သည္ ယခုအခါ အတြင္းအျမစ္မ်ားမွ တြယ္ကပ္လွ်က္ ၀ါးမ်ိဳဖ်က္ဆီး ေနၾကေလၿပီ။ ထိုအျမစ္ကို ဖ်က္ဆီးေနျခင္းသည္ အကိုင္း၊ အရြက္ ထက္ပို၍ အႏၱရာယ္မ်ားသလို ေတြ႔ႏိုင္ရန္၊ ျမင္ႏိုင္ရန္၊ ႏႈိမ္ႏွင္းရန္မွာလည္း မ်ားစြာပင္ ခက္ခဲလွပါသည့္။ ထို႔ေၾကာင့္ အဖ်က္ပိုးမ်ား အားမေကာင္းခင္ တရားဥပေဒႏွင့္အညီ ျပတ္ျပတ္သားသား ေပါင္းစုအားျဖင့္ အျမစ္ျပတ္ေအာင္ (ရွင္းလင္း) ဖယ္ရွားသင့္ၾကသည္ မဟုတ္ပါလားခင္ဗ်ား။ (အမ်ိဳးဘာသာ၊ သာသနာေတာ္အက်ိဳး သည္ပိုးထမ္းေဆာင္ႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစေသာ္၀္) 

အရွင္ဓမၼ၀ီရ အရွင္ေတဇနိယ (ဗုဒၶဂယာ အိႏၵိယ) ထံမွ ကူးယူေ၀မွ်ပါသည္။

ခ်ာတူးလန္ ျမန္မာစစ္ကားမ်ား

ေခါင္းစဥ္ကိုၾကည့္ျပီး Military Vehicles မ်ား ( FAW, Aerolus,Lanjian) ေတြကိုေျပာတာ ထင္ေနပါလိမ့္မယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီ့ကားေတြက ခ်ာတူးလန္ အဆင့္ထက္ေတာင္ေက်ာ္ေနပါျပီ မဟာခ်ာတူးလန္ျဖစ္ေနပါျပီ။ အဲ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာမွာက War Action Movie ေတြအေၾကာင္းပါ။


၂၀၀၀ ခုႏွစ္ ၀န္းက်င္က ရံုတင္ခဲ့ျပီး ေအာ္စကာတေလွၾကီး သိမ္းၾကံဳးယူသြားတဲ့ Saving Private Ryan ကိုရုပ္ရွင္ပရိသတ္ေတြ ေမ့ႏိုင္မယ္မထင္ပါဘူး။ မင္းသားၾကီး Tom Hank ရဲ႕စစ္ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ရဲ႕စိတ္ခံစားခ်က္ ေပၚလြင္တဲ့မ်က္ႏွာသြင္ျပင္၊ ေသြးခ်င္းခ်င္းနီေနတဲ့ အဂ္လိပ္ေရလက္ၾကား၊ Omaha Beach၊ အတံုးအရံုးက်ဆံုးေနတဲ့ အေမရိကန္ မရိန္းတပ္သားေတြ၊ ရက္စက္လွတဲ့ ဂ်ာမန္စက္ေသနတ္ၾကီးတို႔ကို ျမင္ေယာင္မိမွာျဖစ္ပါတယ္။

အေမရိကန္ မရိန္းတပ္သားမ်ားကို သနားၾကသည္၊ ေလးစားၾကသည္၊ ရန္သူဂ်ာမန္တို႔အေပၚ ရြံမုန္းၾကသည္။

ရုပ္ရွင္ေကာင္းတခု၏ ရသ သာမက လူတိုင္း၏စိတ္ႏွလံုးတြင္ စူပါပါ၀ါ အေမရိကန္ကိုေလးစားမိၾကသည္။

ျပန္ေတြးၾကည့္ပါ သမိုင္းမွာတကယ္ေရာ ဒီလိုေတြျဖစ္ခဲ့လား။ ၁၉၄၅ ဂ်ာမန္တို႔ အရွံဳးၾကီးရွံဳးေနခ်ိန္ အေရွ႕ဘက္မွ ရုရွတို႔တင့္ကားႏွင့္လိုက္ၾကိတ္သလို တလွိမ့္လွိမ့္တက္လာျပီး ဂ်ာမန္တို႔၏ တပ္မဟာမ်ား တခုျပီး တခုျပဳတ္ျပဳတ္ျပဳန္းေနခ်ိန္တြင္ အေနာက္ဘက္ အဂၤလိပ္ေရလက္ၾကားမွ အေမရိကန္ ႏွင့္ အဂ္လိပ္တပ္မ်ား ကမ္းတက္တိုက္ပြဲဆင္ႏႊဲခဲ့သည္။ D-day တြင္ Omaha, Utah ႏွင့္ ဓါးကမ္းေျခမ်ားမွ ေရေၾကာင္းလက္နက္ၾကီးပစ္ကူ အသာစီးအင္အားႏွင့္၀င္တိုက္ေတာ့သည္။

ထိုကမ္းေျခမ်ားမွာ ေ၀းလြန္းသျဖင့္ ဂ်ာမန္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားမွ ထင္မထားေသာေနရာျဖစ္သည္။ စစ္အင္အားၾကီး မဆိုထားဘိ ခုခံကာကြယ္ရန္ေလယာဥ္ ၂ စီးသာထားထားသည္။ စစ္သေဘၤာမ်ားပစ္ခတ္မွဳႏွင့္ပင္ ေျမျပင္မွာမြစာၾကဲေနျပီျဖစ္သည္။ အလြယ္တကူပင္တက္သိမ္းႏိုင္ေလသည္။ မက်ဘူးေတာ့မဟုတ္ စစ္ပြဲစဥ္တခုလံုး စစ္သည္ ၃၀၀၀ ေက်ာ္က်သည္။ ဒါေပမယ့္ အေမရိကန္ေတြပဲေတာ့ မဟုတ္။

အဂၤလိပ္တပ္ေတြလဲက်သည္။ သို႔ေသာ္ ရုပ္ရွင္ထဲတြင္ အဂၤလိပ္စစ္တပ္ကို မေတြ႕ရ အားလံုးအေမရိကန္ေတြပဲ ျဖစ္ေနသည္။

ဂ်ာမန္ေတြဘက္က ပိုဆိုးသည္ ထုိတိုက္ပြဲမ်ားတြင္ပင္ မဟာမိတ္ေတြက်တာထက္ ၂ဆမက က်ဆံုးသည္။ ရဲေဘာ္မေျပာႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပင္ ၃၀ ေက်ာ္က်သည္။ ဘန္ကာမ်ားထဲတြင္ အရွင္လတ္လတ္မီးတိုက္ခံရသည္။ ဆုတ္ခြာရခ်ိန္တြင္ ရိကၡာျပတ္ကာ လူသားပင္စားရသည္ဟူ၏။ ထားေတာ့ ေျပာရင္း ေျပာရင္း ဘာလင္သိမ္းတိုက္ပြဲအထိေရာက္သြားေတာ့မည္။

 ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ဒီဇာတ္ကားနဲ႔တင္ အဂၤလိပ္တပ္မ်ား ဒုတိယကမၻာစစ္တုန္းက လုပ္ခဲ့တာေတြ သဲထဲေရသြန္ျဖစ္ရသည္။ ျဗိတိသွ်ရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ေရးက ကန္႔ကြက္သည္။ သို႔ေသာ္ ေဟာလိ၀ုဒ္က ရွင္းရွင္းပဲျပန္ေျပာလုိက္သည္ ငါတို႔လိုရိုက္ႏိုင္လွ်င္ရိုက္ မရိုက္ႏိုင္လွ်င္ ပါးစပ္ပိတ္... ။ ရွင္းသည္။

ဒါတင္ပဲလား မဟုတ္ပါ။ အဂ္လိပ္စစ္တပ္က အေမရိကန္တို႔ထက္ အနာခံကာတုိက္ခဲ့ေသာ စစ္ပြဲေတြ မနည္းပါ။ Operation Market Garden, အာလာမိန္းတိုက္ပြဲ၊ Dankisk တိုက္ပြဲ အစရွိသည္တို႔မွာ ေပ်ာက္ဆံုးေန၏။ အဂၤလိပ္စစ္သားမ်ားစြာ က်ဆံုးခဲ့သည္။ ေႏွာင္းေခတ္လူမ်ားက ဒါေတြေမ့သြားျပီ။ The Longest Day, Hamberger Hill ႏွင့္ Band of Brother စသည္ စသည္ မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ အေမရိကန္တို႔ ဟီးရိုးျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုစစ္ကားမ်ားတြင္ အဂၤလိပ္တပ္မ်ားမွာ ဂ်စ္ကားတစ္စီးႏွင့္ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနသူမ်ား အျဖစ္သာ ပါ၀င္ခဲ့ရသည္။ေနာက္လူမ်ားဆိုလွ်င္ ဒုတိယကမၻာစစ္ဆိုတာ အေမရိကန္ႏွင့္ ၀င္ရိုးစြန္းႏိုင္ငံမ်ားတိုက္ပြဲ ဟုေတာင္ထင္ၾကလိမ့္မည္။

အေရွ႕ဘက္ စစ္မ်က္ႏွာတြင္လည္း ဂ်ပန္တို႔ အရွံဳးႏွင့္ရင္ဆိုင္ေနရခ်ိန္ အေမရိကန္တို႔ေအာင္ပြဲခံေနခ်ိန္တြင္မေတာ့ မွန္ပါသည္။ အေမရိကန္ အထိနာခဲ့သည္။ ဂ်ပန္တို႔၏ ခါမိကာဇီ စိတ္ဓါတ္ကို မယွဥ္ႏိုင္ေသာအခါ ေနာက္ဆံုးလက္နက္ထုတ္သံုးလိုက္သည္။ အႏွဴျမဴဗံုး ႏွစ္လံုးၾကဲခ်လိုက္သည္။ ေအးေရာ။

ဂ်ပန္ျပည္သူမ်ားစြာေသေၾကခဲ့ရသည္။ ယခုတိုင္ပင္ Radiation ျပသာနာမ်ားစြာရင္ဆိုင္ေနရသည္။ သို႔ေသာ္ အေမရိကန္ မီဒီယာမ်ားက အႏွဴျမဴဗံုးကိုေမ့လိုက္သည္။ ဂ်ပန္ကို ဗီလိန္လုပ္ကာ ရိုက္ထားေသာ ဇာတ္ကားေတြ မနဲမေနာ။ Pearl Habour, Wind Talker, Bridge on river Kwai အစရွိေသာ နာမည္ေက်ာ္ရုပ္ရွင္ေပါင္းစံု ျဖင့္ဂ်ပန္တပ္ေတြကို ဆိုး၀ါးလြန္းေသာ စစ္ဘီလူးေတြလိုရိုက္ထားသည္။ အႏွဴျမဴဗံုးၾကဲလိုက္သည္ကပင္ မွန္သလိုလို လုပ္လာသည္။

ကဲ အျဖစ္မွန္ကို ျပန္ၾကည့္ရေအာင္ ။ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္း ေသဆံုးသူမ်ား (စစ္သား only) စာရင္းကိုၾကည့္ပါ။

အေမရိကန္စစ္သား   ေလးသိန္းခန္႔ (ေရတပ္အပါအ၀င္)

ဆိုဗီယက္စစ္သား     ရွစ္ဆယ့္ရွစ္သိန္း မွ တစ္ရာ့ခုႏွစ္သိန္းၾကား

ဂ်ပန္စစ္သား           ႏွစ္ဆယ့္ ခုႏွစ္သိန္းခန္႔

တရုတ္စစ္သား        သိန္းသံုးဆယ္ခန္႔

အဂၤလိပ္စစ္သား       သံုးသိန္းရွစ္ေသာင္းေက်ာ္

ျပင္သစ္စစ္သား        ႏွစ္သိန္းခန္႔

ဂ်ာမန္စစ္သား          ငါးဆယ့္ငါးသိန္းခန္႔ ျဖစ္ၾကသည္။

ဒါဆို အေမရိကန္မဟုတ္တဲ့ တျခားႏိုင္ငံက စစ္သားေတြကေရာ ဘာအတြက္ေသၾကရတာလဲ။ သူတို႔ကေကာ စစ္မတိုက္ဘူးလား။ ေမးစရာျဖစ္လာသည္။ မဟုတ္ပါဘူး တိုက္ခဲ့ပါတယ္။ အစာငတ္ေရငတ္ ရိကၡာျပတ္ရင္း တိုက္ခဲ့ အသက္စြန္႔ခဲ့ရတာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ အသက္စြန္႔ခဲ့တာကို ေဖၚျပမယ့္မီဒီယာ မရွိတဲ့အတြက္ ေနာက္လူေတြက အမွဳမဲ့ အမွတ္မဲ့ေတာင္ ျဖစ္ေနၾကပါျပီ။                                                                                                                                       
ဒီဘက္ေခတ္ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲ အီရတ္ အာဖဂန္စစ္ပြဲမ်ားႏွင့္ပတ္သက္ေသာ စစ္ကားမ်ားကိုၾကည့္ပါ။ We were soldiers, Platoon, Behind enemy line, Hurt Lockers. စသျဖင့္မေရမတြက္ႏိုင္ေသာ အေမရိကန္ စူပါဟီးရိုးဇာတ္ကားေတြ မနည္းပါ။ စစ္ကို စတိုက္ စဗံုးၾကဲ တာသူတို႔ျဖစ္ေသာ္လည္း ဇာတ္ကားေတြထဲမွာေတာ့ သူတို႔က ကယ္တင္ရွင္ဟီးရိုးေတြျဖစ္ေနသည္။

ဒါေတြကို လူေတြကလည္း သိသိၾကီးႏွင့္ၾကည့္ေနၾကသည္။ အလြန္ၾကည့္ေကာင္းလို႔ျဖစ္ပါသည္။ဒါေပမယ့္ အမွားေတြ မ်ားလာေတာ့ အမွန္ျဖစ္လာသည္။ ေနာင္လာေနာက္သားေတြ အားလံုး အေမရိက ကို အထင္ၾကီးလာၾကသည္။ အေမရိကန္ လုပ္သမွ် အဟုတ္ထင္လာၾကသည္။ ယခုပင္ သင့္နားက တေယာက္ကို ေမးၾကည့္ပါ။

အေမရိကန္ေတြ ၀င္လာရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲလို႔။ ေျဖပါလိမ့္မည္။ သူတို႔က တိုက္တိုင္းႏိုင္ေနတာ အင္အားၾကီးတယ္ လူမလိုဘူး ဒံုးက်ည္ေတြပဲ လႊတ္လိုက္မွာ ေၾကာက္တယ္။ အစရွိသျဖင့္ ေျဖၾကလိမ့္မည္။ အေမရိကန္၏ ဆိုက္၀ါး လံုး၀ကိုေအာင္ျမင္သည္။အသံၾကားတာနဲ႔တင္လန္႔ေနၾကျပီျဖစ္သည္။

ကဲ ထားေတာ့ ဒါက အေမရိကန္ကို အပုတ္ခ်ခ်င္လို႔မဟုတ္။ Media ရဲ႕ ေၾကာက္စရာေကာင္းပံုကို ေဖၚျပတာပါ။ ကမၻာ့အေအာင္ျမင္ဆံုး မီဒီယာ ႏိုင္ငံၾကီးကို ဥပမာအရင္ေပးထားတာ။ ဒါဆို က်ဳပ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံၾကီးကို ျပန္ၾကည့္ရေအာင္။

ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ က်န္စစ္သား၊ ဘုရင့္ေနာင္၊ အေလာင္းဘုရား စသျဖင့္ အင္အားၾကီးစစ္ဘုရင္မ်ားစြာရွိခဲ့သည္။ ယင္းတို႔ အင္အားၾကီးမားပံုကို ႏိုင္ငံျခားခရီးသြား တစ္ေယာက္၏ မွတ္တမ္းတြင္ "ျမန္မာစစ္ဘုရင္၏ အင္အားကားေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းလွ၏ စစ္သည္အင္အားမဆိုထားဘိ စစ္ေၾကာင္းျဖင့္လိုက္ပါလာေသာ ခ၀ါသည္ သည္ပင္ ေသာင္းခ်ီသည္" ဟုေဖၚျပထားသည္။ (ကိုးကား ရန္ကုန္ဘေဆြ- ေရႊ၀ါျပည္) ။

သို႔ေသာ္ ယေန႔ေခတ္ကေလးမ်ားကို က်န္စစ္သားအေၾကာင္းေျပာျပလွ်င္ ပိန္ေညွာင္ေနေသာ ခႏာကိုယ္ႏွင့္ စကၠဴခ်ပ္၀တ္ တန္ဆာမ်ား၀တ္ဆင္ကာ မဏိစႏာ အား မခိုးမခန္႔မထီတထီ လုပ္ေနေသာ ရုပ္ပံုကိုသာလွ်င္ျမင္ေယာင္ေပေတာ့မည္။ ထိုအျပင္ စစ္ဘုရင္ ဆိုသူၾကီးမ်ားမွာ လူေလး ငါးေျမာက္ ငါးေျခာက္ႏွင့္ ျမင္းပတ္စီးျပီး လူႏွင့္မလိုက္ေသာ (ပလတ္စတစ္ၾကိဳး ႏွင့္ပတ္ထားေသာ) လွံကိုကိုင္ထားကာ စကၠဴ ခ်ပ္၀တ္မ်ား ၀တ္ထားေသာ လူဖလံေလးမ်ားဟုထင္ျမင္လာေပေတာ့မည္။

ထိုထက္ဆိုးသည္ကား နန္းေတာ္ဆက္တင္မ်ားပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ သံုးထပ္သားကို ေဆးသုတ္ကာ ေထာင္ထားျပီး တက္ထိုင္ေနေသာ ဘုရင္ ဆိုသူအား မည္သို႔ေလးစားရမည္နည္း။ ဓါးကား ေက်ာက္တံုးျဖတ္ရန္ေ၀းစြ အတုၾကီးမွန္းသိသာေနသည္။ က်န္ေက်ာင္းႏွင့္ က်န္စစ္သား ခ်လွ်င္မည္သူႏိုင္မည္နည္းေမးၾကည့္ပါ။ က်န္ေက်ာင္းႏိုင္မည္ဟု ကေလးတိုင္းကေျပာၾကေပမည္။

ယိုးဒယား သမိုင္းကားမ်ားကို ရွဳေလာ့။ ျမန္မာဘုရင္သည္ ever ဗီလိန္ျဖစ္သည္။ ယုတ္မာေကာက္က်စ္ ကူလီကူမာလုပ္သည္။ သို႔ေသာ္ ယိုးဒယားဇာတ္ကားမ်ားထဲမွ ျမန္မာဘုရင္သည္ ျမန္မာဇာတ္ကားမ်ားထဲမွ ျမန္မာဘုရင္ထက္ မ်ားစြာသားနားလွသည္။ စစ္သည္အင္အားမ်ားစြာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္စစ္ဆင္မ်ား စစ္ျမင္းမ်ား ကိုစီးကာ ခ်ီတက္လာပံုမွာ မ်ားစြာအားက်ဖြယ္ေကာင္းလွေခ်၏။ ၾကံဖန္ကာ ဂုဏ္ယူမည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ ဂုဏ္ယူစရာပင္။ တို႔ဘုရင္ကို သူတို႔ခုထိရွိန္ေနေသးတယ္ေပါ့။

ဒါေပမယ့္ ဒါကလည္းရုပ္ရွင္ပညာျဖစ္သည္။ ရန္သူကို အဆင့္ျမင့္ျမင့္ရိုက္ထားကာမွ မိမိတို႔ႏိုင္လိုက္တာ ဂုဏ္ရွိမည္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာဇာတ္ကားမ်ားမွ ကေလးပင္မေၾကာက္ေသာ ကုတ္အနက္၀တ္ လူၾကမ္းမ်ားကို သင္ျမင္ေယာင္လာေပေတာ့မည္။ သို႔ႏွင့္စိတ္ပ်က္ဖြယ္ ေမာ္ကြန္းဇာတ္ကားမ်ားကိုသာ အရင္ဘုရင္မ်ား ျပန္ၾကည့္လို႔ရမည္ဆိုပါက ရွက္လြန္းသျဖင့္ ေဒါသထြက္ကာ ယင္းတို႔ကိုလူမေလးေခြးမခန္႔ေအာင္ လုပ္ေသာ ဒါရိုက္တာမ်ားအားလံုး ေတာင္စြယ္ေနကြယ္ပင္မေစာင့္ေတာ့ပဲ ကြပ္မ်က္ဖြယ္ရွိသည္။

ကဲ ပါေတာ္မူပံု နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး ဇာတ္ကားၾကီးမ်ားကိုလည္း ၾကည္႔ၾကပါဦး။ နယ္ခ်ဲ႕ဆိုတာ ေၾကာက္စရာမဟုတ္ဟူေသာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အေတြးပင္၀င္သြားေလာက္သည္။ အင္အားေလး ႏွစ္ပဲတျပားႏွင့္ ေသနတ္ေလးကားတားကားတား ဂ်ပန္ မာစတာမ်ားကို နယ္မွကေလးမ်ားပင္မေၾကာက္ေတာ့ေခ်။

တခ်ိန္က ကင္ေပတိုင္စခန္းမ်ားတြင္ အသက္စြန္႔ခဲ့ရေသာ ျမန္မာမ်ိဳးခ်စ္မ်ားကို ကေလးမ်ား၏ အျမင္တြင္ ဟာသ ျဖစ္ေနေတာ့မည္။ လက္ေမာင္းတြင္ ၾကယ္တပြင့္ပတ္ျပီး အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနေသာ စကားမ်ားကိုေျပာကာ မ်ိဳးခ်စ္ေတာ္လွန္ေရးသမား ဟူသျဖင့္ေၾကြးေၾကာ္ေနေသးသည္ကို စိတ္ပ်က္ဖြယ္ေတြ႕ေနရတုန္းပင္ ျဖစ္သည္။

အလကားေနငိုေနေသာ ဇာတ္ကားမ်ားလည္းရွိေသးသည္။ ဂ်ပန္က ဘာမွမလုပ္ရေသး သူကငိုျပီ။ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးမွာ ကေလးမ်ား၏ စိတ္တြင္ ဟာသအျမင္သာရွိေတာ့သည္။ ထိုကေလးမ်ားသည္ တခ်ိန္လူၾကီးျဖစ္လာေတာ့မည္။ သင္းတို႔ေလးေတြ လူၾကီးျဖစ္လာပါက ျမန္မာ့သမိုင္းေျမာင္းထဲေရာက္ေတာ့မည္။ တခ်ိန္က အသက္စြန္႔ခဲ့ရသူမ်ား ငေပါျဖစ္ေတာ့မည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကုိ ျမင္ေစခ်င္စမ္းသည္။

လြတ္လပ္ေရးရျပီ။ ထားပါေတာ့ ပါလီမန္ေခတ္ေနာက္ပိုင္းကိုေတာ့ အျပင္က ဒါရိုက္တာေတြ သိပ္မရိုက္ေတာ့။ အရင္က စစ္အစိုးရဆင္ဆာေတြေၾကာင့္ လည္းျဖစ္ႏိုင္သလို လိုင္စင္အပိတ္ခံရမွာေၾကာက္ေသာေၾကာင့္လည္းျဖစ္ႏိုင္သည္။ မရိုက္တာက ကိစၥမရွိ။ ဒါေပမယ့္ သမိုင္းကိုေတာ့ အဆင့္တန္းမွီမီွေဖၚထုတ္သင့္သည္။

 
 
 
တႏိုင္ငံလံုး သူပုန္ထသည္။ ရန္ကုန္ကြက္ကြက္ေလး က်န္ရာမွ ဗမာ့ေသနတ္ကိုင္တပ္ရင္း ခ်င္းေသနတ္ကိုင္တပ္ရင္း စစ္ရဲတို႔ ပူးေပါင္းတိုက္သည္။ ဒီၾကားထဲေတာခိုသြားတဲ့တပ္ရင္းေတြက ရွိေသးသည္။ ဒုကၡသုတ္ခ ေပါင္းစံု အခက္အခဲေပါင္းစံုၾကားမွ အင္းစိန္ကို အေသအလဲကာကြယ္ရသည္။ ဘုရားၾကီးတိုက္ပြဲ ဒိုက္ဦး ေတာင္ငူ ျဖဴး ဆက္တုိက္တိုက္ၾကရသည္။ ပဲခူးရိုးမတြင္လည္း ဗကပ ကိုအျမစ္ျဖဳတ္ခဲ့သည္။ တပ္မေတာ္၏စြန္႔စားခန္းမ်ားက ေျပာကာမကုန္ေပ။

 
 
 
ထိုေခတ္ထိုအခါက တပ္မေတာ္ကို လူအမ်ားခ်စ္ၾကသည္။ ေရွ႕တန္းျပန္လွ်င္ပင္ ျပည္သူလူထုက ေဆာ္ၾသစရာမလို ထြက္ၾကိဳၾကသည္။ ၾကည္ႏူးဖြယ္အတိျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္က မီဒီယာမ်ားမွာတာ၀န္ေၾကၾကသည္။ လူထုကို တပ္မေတာ္၏ ပကတိအေျခအေနကို ခ်ျပႏိုင္ခဲ့သည္။ ေႏွာင္းတေျမ့ေျမ့ (ကားေဟာင္း)၊ ေဇာ့္ကိုခ်စ္မလား ေက်ာ့္ကိုခ်စ္မလား၊ အမိေျမမွသားေကာင္းမ်ား၊ အခ်စ္တပြဲ စစ္ပြဲတရာ၊ အစရွိသျဖင့္ စစ္ကားေကာင္းမ်ားေပၚထြက္လာခဲ့သည္။ ျပည္သူလူထု၏ အားေပးမွဳအလြန္ရခဲ့ပါသည္။ စစ္သားစရိုက္ကို အပီျပင္ဆံုးေဖၚျပႏိုင္ခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေ၀လည္းေမႊးေၾကြလည္းေမႊး ၊ စစ္ေသြးသစၥာ စသည္တုိ႔ လည္း အဆင့္မွီေသာ စစ္ကားမ်ားျဖစ္ပါသည္။

တပ္မေတာ္အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ ကာလမွာမွ စစ္ကားေကာင္းမ်ား ေမွးမွိန္ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္မွာ အံ့ၾသစရာပင္ျဖစ္ေခ်ေတာ့သည္။ မူအားျဖင့္၄င္း ဆင္ဆာအားျဖင့္၄င္း တည္းျဖတ္မွဳမ်ားေၾကာင့္ စိတ္ပ်က္ဖြယ္စစ္ကားမ်ား ထြက္ေပၚလာပါေတာ့သည္။ စစ္ကားထဲမွ စစ္သားသည္ အျပင္မွ တကယ့္စစ္သားႏွင့္မတူေတာ့ အျမင္ကတ္ဖြယ္စကားမ်ား အလြန္ေျပာသည္။ ေလၾကီးေလက်ယ္ႏုိင္သည္။ ျပည္သူလူထုမေျပာႏွင့္ စစ္သားျခင္းပင္ တီဗီြထဲ၀င္ကာ ပါးပိတ္ရိုက္ခ်င္မိသည္။

တပ္မေတာ္ၾကီးသည္ တပ္မေတာ္သား/စစ္သားမ်ားျဖင့္ဖြဲ႕စည္းထားပါသည္။ စစ္သားဟူသည္ လူေတြသာျဖစ္သည္။ လူလိုပဲေနထိုင္ပါသည္။ လူလိုပဲစားေသာက္ပါသည္။ ဇာတ္ကားထဲကလို ေတာင့္ေတာင့္ၾကီးမေနပါ။ ဖက္ထိပ္လဲမလုပ္ခ်င္ပါ။ စစ္ဆင္ေရးမရွိလွ်င္နားခ်င္သည္။ အရက္ေလးလဲ အားရင္ေသာက္ပါသည္။ ေပ်ာ္တတ္ၾကပါသည္။ ဇာတ္ကားထဲတြင္ေတာ့ မဟုတ္ ဘယ္ရဲေဘာ္မွအျပင္မွာ မေျပာေသာ စကားလံုးမ်ားကို ဇာတ္ကားထဲမွရဲေဘာ္သည္ အလြန္ေျပာသည္။

အရက္မေသာက္၊ အိမ္ျပန္လွ်င္ပင္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မထိုင္ဘူးဟူ၏။ ၾကည့္ရွဴသူမ်ားမွာ ကေလးေတြမဟုတ္ပါ။ ဒါေလာက္ကေတာ့ ျဖီးေနမွန္းသိပါသည္။ အထက္ေအာက္ ရိုေသေလးစားမွဳရွိပါသည္ သို႔ေသာ္ စိတ္အခန္႔မသင့္လွ်င္ ရန္ေတာ့ျဖစ္တတ္သည္။ ေႏွာင္းတေျမ႕ေျမ႕ (ကားေဟာင္း)တြင္ အထက္က ေဆးဗိုလ္ၾကီးမွ မိမိရည္းစားကို လုသျဖင့္ ေဒါသထြက္ျပီး ဗိုလ္ျဖစ္သူမွ ေက်ာက္ခဲကို ေျခေထာက္ႏွင့္ကန္ထုတ္လုိက္သည့္ အကြက္ကို ကားသစ္တြင္ ဆင္ဆာမိေတာ့သည္။ မဆိုင္ပါ။ လူပဲ ေဒါသထြက္မေပါ့ ကိုယ့္ရည္းစားလူလုတာ။ သူ႔ဘာသာ ေဆးဗိုလ္ၾကီးမကလို႔ ဗိုလ္မွဴးၾကီးပင္ျဖစ္ေစကာမူ ေဒါသထြက္ျပီး လက္သီးႏွင့္ပင္ထိုးမိလိမ့္မည္ ဒါကလူ႕သဘာ၀ပဲ။ သဘာ၀ကုိ ဆင္ဆာျဖတ္သျဖင့္ ယုတ္တိမရွိတာေတြ ရိုက္ကုန္သည္။

Pacific ဆိုေသာ အေမရိကန္ဇာတ္ကားထဲတြင္ စစ္သားမ်ား၏ဘ၀ကို သဘာ၀က်က်သရုပ္ေဖၚထားသည္။ စစ္သားမ်ားတြင္ ေၾကာက္ေသာသူမ်ားလည္းပါသည္။ ေသနတ္သံၾကားကာ ေသးထြက္က်ေသာအခန္းပင္ပါသည္။ စိတ္ပ်က္ကာ မိမိဘာသာ သတ္ေသေသာ စစ္သားမ်ားလည္းပါသည္။ ခပ္ႏြဲ႕ႏြဲ႕ စစ္သားမ်ားလည္းပါသည္။ အရက္ဂ်ိဳးမ်ားလည္းပါသည္။ ျပန္မေျပာနားမေထာင္မ်ားလည္းပါသည္။ စစ္သားစ၇ိုက္အေတာ္ေပၚလြင္ပါေပသည္။ ဘာဂုဏ္မွမတင္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံအတြက္ အသက္ေပးကာ တုိက္ပြဲ၀င္ေနပံုကိုေတာ့ ေပၚလြင္ေအာင္ရိုက္သြားသည္။ ဇာတ္ကားၾကည့္ျပီးေသာ အခါ မည္သူမွ် ထိုစစ္သားမ်ားကို အထင္မေသးပါ။ တကယ့္စစ္ပြဲမွ စစ္သားမ်ားကို ပိုမိုသနားစိတ္၀င္မိၾကသည္။ ဒါကမွ တကယ့္ပညာျဖစ္သည္။

ေနာက္တခုဆိုးသည္ကား အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုကို တပ္မေတာ္ထက္ ဂုဏ္တင္လြန္းျခင္းျဖစ္သည္။ စစ္တပ္သည္ စစ္တပ္သာျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္မေရာေထြးသင့္ေပ။ သို႔ေသာ္ ယင္းအဖြဲ႕အစည္းက စစ္တပ္ပင္မႏိုင္ေသာ သူပုန္အား အႏိုင္တိုက္လိုက္ေသာ ဇာတ္ကားတစ္ကားထြက္လာေသးသည္။ မ်ားစြာရုပ္ပ်က္လွပါ၏။ တခ်ိန္ကတပ္မေတာ္၏ သူရဲေကာင္းမ်ားစြာကို တခ်က္တည္းႏွင့္ ေစာ္ကားလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

ထိုဇာတ္ကားမ်ားမွာ ကေလးမ်ားအပ်င္းေျပပံုေျပာသေလာက္ ဇာတ္ညြန္းသာရွိသည္။ ညီအစ္ကို သံုးေယာက္ရွိခိုင္း သံုးေယာက္လံုးကို ၾကည္းေရေလ အစဥ္လိုက္ထည့္။ တဖက္ကလည္း သမီးသံုးေယာက္တခါတည္းေမြးျပီးသား ႏွစ္ဖက္ေတြ႕ ေပးစား။ အေပါစားဇာတ္ကားမွန္းသိသာလြန္းလွသည္။ စစ္သားက စစ္သားအလုပ္မလုပ္ပဲ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ေလွ်ာက္ေျပာ သျဖင့္ အရာရွိစစ္သည္မ်ား ထုိဇာတ္ကားကိုၾကည့္ျပီး ၀ိုင္းဆဲၾကသည္ကို ကိုယ္ေတြ႕ျမင္ဖူးပါသည္။

မေျပာမျပီးသျဖင့္ ေျပာရဦးမည္။ Rambo တို႔ အာႏိုးတို႔ behind enemy line တို႔ကိုအားက်သည္ထင့္။ အားက်သည့္အထဲ ဂ်ိမ္းဘြန္းပါ ပါမည္ထင္သည္။ ၾကည့္ရတာ ဇာတ္လမ္းအားလံုး ေရာေမႊထားတာျဖစ္မည္။ ေလယာဥ္ပ်က္က်သည္။ ဓါးတေခ်ာင္းႏွင့္ ပစၥတိုတလက္သာပါသည္။ မည္သို႔မည္ပံုလုပ္လိုက္သည္မသိ။ ရန္သူ႕အားလံုး ေသကုန္သည္။ ရန္သူ႕တပ္မဟာမွဴး ေဒါသထြက္ျပီး ေသသည္။

တပ္ရင္းတစ္ရင္းႏွင့္ အခ်ိန္တပါတ္ခန္႔ ယူလုပ္ရမည့္ ေထာင္ေခ်ာက္မ်ားကို မင္းသားက ငါးမိနစ္ထဲႏွင့္လုပ္သြားျပီး ရန္သူေတြကို ေသေစသည္။ AK 47 တလက္ႏွင့္ ကြင္းျပင္ထဲတြင္ တက္ပစ္ရာ ဘန္ကာထဲမွ ရန္သူအကုန္ေသသည္။ ရန္သူဖမ္းသြားေသာ မိန္းကေလး အေယာက္ ၄၀ ထဲမွေမာ္ဒယ္လ္မေလး ဆယ္ေယာက္ကိုသာ မင္းသားႏွာဘူးမွ ေရြးကယ္လာသည္။ လမ္းတြင္ ဂ်ပန္ေခတ္မွ ေရႊမ်ား တူးေဖၚမိေသးသည္။ မင္းသား အဖ်ားတက္သျဖင့္ မိန္းကေလးမ်ားက ၀ိုင္းျပဳစုၾကသည္။ ေၾသာ္ အာႏိုးတို႔ စတားလံုးတို႔ပင္ သူ႕ေလာက္ မေကာင္းစားေပ။

ထိုကားကို ႏိုင္ငံတကာပြဲေတာ္တခုတြင္ ျပၾကည့္ပါက ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္လုပ္ငန္းသာမက ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ပင္ သိကၡာက်ေပေတာ့မည္။

သရုပ္ေဆာင္မ်ားမွာလည္း လံုးလံုးအသံုးမက်ပါေခ်။ မင္းသားမ်ားကား အျခားအဆင့္မလုပ္လိုၾက။ အရာရွိသာတက္လုပ္ၾကသည္။ တေလာက policy ကားတကားဆိုလွ်င္ လူကလက္ေတာက္ေလာက္ပင္မရွိေသာ္လည္း ဗိုလ္မွဴးအဆင့္တံဆိပ္ကို တပ္ေနၾကျပီ။ မည္သို႔မွ်မလိုက္ဖက္ပါေခ်။

တပ္မေတာ္တြင္ အဆင့္အတန္းအမ်ိဴးမ်ိဳးရွိေသာ္လည္း အားလံုးတန္းတူနီးပါးေနရပါသည္။ ဘယ္သူကမွ အခြင့္ထူးခံမေနပါ။ ေရွ႕တန္းတြင္ ေျမခင္းတခင္းထဲ အတူအိပ္ရသလို အတူတူစားရပါသည္။ ျမိဳ႕ေပၚမွ uniform လွတပတ ႏွင့္ သြားလာေနသူမ်ားမွာ တပ္မေတာ္၏ လက္တဆုပ္စာပင္မရွိပါေခ်။ အားလံုးမွာ စစ္ဆင္ေရး လံုျခံဳေရး စသည္တို႔ျဖင့္ လူရုပ္ပင္မေပၚေအာင္ လွဳပ္ရွားရုန္းကန္ေနရသည္မ်ားကို လူထုကိုသိေစခ်င္ပါသည္။

ထိုဇာတ္ကားမ်ားမွာကဲ့သို႔ ေရွ႕တန္းတြင္ အမိုးအိမ္၀င္ လက္ဘက္ရည္ေသာက္ ဘၾကီးအိမ္၀င္ ထမင္းစားလုပ္လို႔မရပါ။ အမိုးအိမ္၀င္ပါက ဖထီးက M16 ႏွင့္ဆြဲမည္ကို သိထားသျဖင့္ မိုးေရထဲမွာ တဲထိုးျပီး စုတ္တီးစုတ္ျပတ္ေနေနရသည္။ ေရမရွိလွ်င္ ဗြက္ေရကိုေသာက္ရသည္။ ဒါကိုရိုက္ျပလို႔ ရွက္စရာမဟုတ္။ တပ္မေတာ္သိကၡာက်မသြားပါ။ အျဖစ္မွန္ကို သိေသာ ျပည္သူမ်ား စစ္တပ္ကို ဂရုဏာ သက္မိမည္ျဖစ္သည္။

စစ္သားအမ်ားစု ေတာထဲေတာင္ထဲ ငွက္ဖ်ားမိ ေဆးမရွိ ေသေၾကက်၊ တိုက္ပြဲတြင္းဒဏ္ရာရ ၊ မိုင္းထိ ေျခေထာက္ျပတ္ေနတာေတြက တကယ္ျဖစ္ေနတာပါ။ စစ္ကားထဲမွာလို ရဟတ္ယာဥ္နဲ႔လဲ လာမၾကိဳပါဘူး။ အထမ္းနဲ႔ ေအာ္ဟစ္ျပီး သြားရတာပါ။ ဒါေတြကို ျပည္သူသိေအာင္ ခ်ျပၾကပါ။ တကယ္တမ္းတပ္မေတာ္သားေတြ ဘ၀ ဘယ္ေလာက္ၾကမ္းတယ္ဆိုတာကို အမွန္အတိုင္းရိုက္ျပၾကပါ။ ဟိန္းေ၀ယံတို႔ ဗိုလ္မွဴးအပြင့္တပ္ျပီး ေနျပည္ေတာ္မွာ ဖြန္ေၾကာင္ေနတဲ့ပံုထက္ တကယ့္စစ္ေျမျပင္က အေျခအေနကို လူေတြသိေအာင္ရိုက္ျပသင့္ပါတယ္။

တကယ္ဆို ၁၉၈၈ တိုင္းျပည္ပ်က္ဖို႔ လက္တလံုးျခား စသျဖင့္ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနတဲ့ စကားလံုးေတြ ေျပာေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြအစား ၁၉၈၈ အေရးအခင္းတုန္းက လံုျခံဳေရးတာ၀န္ယူခဲ့ရတဲ့ စစ္သား/အရာရွိငယ္ေလးေတြ ခံစားခ်က္ကို ေပၚလြင္ေအာင္ ရိုက္ျပသင့္တယ္။ တဖက္က ခ်ီတက္လာတဲ့ ရဟန္းရွင္လူေတြျဖစ္ေပမယ့္ သူတို႔လက္ထဲမွာ ခဲေတြ တုတ္ေတြ ကိုင္ထားတာ ျပီးေတာ့ စည္းေက်ာ္ရင္ ပစ္ရမယ္လို႔ေပးထားတဲ့ အမိန္႔၊ ဒါေတြကိုလြန္ဆန္ဖို႔ၾကေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မွဳ ဆိုတဲ့ စစ္ဥပေဒ စသျဖင့္ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာထဲမွာ ေ၀ခြဲမရျဖစ္ေနပံုေတြကို ရိုက္ျပသင့္ပါတယ္။

ခုေတာ့ တခါလာလည္း နားၾကားျပင္းကတ္စရာ ႏိုင္ငံေတာ္တာ၀န္မလႊဲမေရွာင္သာရယူ တခါလာလည္း လက္တလံုးျခားက ကယ္တင္နဲ႔ပဲ မုန္႔လံုးစကၠဴကပ္ေနတာပါ။  ျပည္သူလူထုမဆိုထားနဲ႔ အဲ့ဒီ့ရုပ္ရွင္ေတြၾကည့္လို႔ စစ္သားရင့္မာၾကီးေတြေတာင္ စစ္တပ္ကို အျမင္ကတ္ေနၾကရတယ္။ တကယ္တမ္း အျဖစ္မွန္ေတြကို ျပည္သူေတြကို ခ်ျပႏိုင္မယ့္ စစ္အက္ရွင္ဇာတ္ကားေကာင္းေကာင္းထြက္လာမွာကို အျမဲေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

စစ္ကားတကားထြက္တိုင္း ျမန္မာ့ရုပ္သံမွာေစာင့္ၾကည့္ေပမယ့္ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ဇာတ္ကားေတြကိုပဲတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေသာ/ေမြးကတည္းက ၾကီးျပင္းခဲ့ရာ အမိတပ္မေတာ္ကို လူအျမင္ကတ္ေအာင္လုပ္ေနတဲ့ မီဒီယာေတြကို အျမဲေတြ႕ေနရလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေ၀ဖန္စာကို ေရးသားလိုက္ရတာျဖစ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။။။။။


ေဒါက္တာ ကိုကိုဦး

Inchon International Airport Views

Trip to The Kamakura (鎌倉) Buddha Image

Kamakura (鎌倉) is a coastal town in Kanagawa Prefecture, less than an hour south of Tokyo.
Kamakura became the political center of Japan, when Minamoto Yoritomo chose the city as the seat for his new military government in 1192. The Kamakura government continued to rule Japan for over a century, first under the Minamoto shogun and then under the Hojo regents.
After the decline of the Kamakura government in the 14th century and the establishment of its successor, the Muromachi or Ashikaga government in Kyoto, Kamakura remained the political center of Eastern Japan for some time before losing its position to other cities.
Today, Kamakura is a small city and a very popular tourist destination. Sometimes called the Kyoto of Eastern Japan, Kamakura offers numerous temples, shrines and other historical monuments. In addition, Kamakura's sand beaches attract large crowds during the summer months.

 Balance of payments (BoP)

Balance of payments (BoP) accounts are an accounting record of all monetary transactions between a country and the rest of the world.^[1] These transactions include payments for the country's exports and imports of goods, services, financial capital, and financial transfers. The BoP accounts summarize international transactions for a specific period, usually a year, and are prepared in a single currency, typically the domestic currency for the country concerned. Sources of funds for a nation, such as exports or the receipts of loans and investments, are recorded as positive or surplus items. Uses of funds, such as for imports or to invest in foreign countries, are recorded as negative or deficit items.
When all components of the BOP accounts are included they must sum to zero with no overall surplus or deficit. For example, if a country is importing more than it exports, its trade balance will be in deficit, but the shortfall will have to be counterbalanced in other ways – such as by funds earned from its foreign investments, by running down central bank reserves or by receiving loans from other countries.
While the overall BOP accounts will always balance when all types of payments are included, imbalances are possible on individual elements of the BOP, such as the current account, the capital account excluding the central bank's reserve account, or the sum of the two. Imbalances in the latter sum can result in surplus countries accumulating wealth, while deficit nations become increasingly indebted. The term "balance of payments" often refers to this sum: a country's balance of payments is said to be in surplus (equivalently, the balance of payments is positive) by a certain amount if sources of funds (such as export goods sold and bonds sold) exceed uses of funds (such as paying for imported goods and paying for foreign bonds purchased) by that amount. There is said to be a balance of payments deficit (the balance of payments is said to be negative) if the former are less than the latter.
Under a fixed exchange rate system, the central bank accommodates those flows by buying up any net inflow of funds into the country or by providing foreign currency funds to the foreign exchange market to match any international outflow of funds, thus preventing the funds flows from affecting the exchange rate between the country's currency and other currencies. Then the net change per year in the central bank's foreign exchange reserves is sometimes called the balance of payments surplus or deficit. Alternatives to a fixed exchange rate system include a managed float where some changes of exchange rates are allowed, or at the other extreme a purely floating exchange rate (also known as a purely flexible exchange rate). With a pure float the central bank does not intervene at all to protect or devalue its currency, allowing the rate to be set by the market, and the central bank's foreign exchange reserves do not change.
Historically there have been different approaches to the question of how or even whether to eliminate current account or trade imbalances. With record trade imbalances held up as one of the contributing factors to the financial crisis of 2007–2010, plans to address global imbalances have been high on the agenda of policy makers since 2009.
Credit to Wikipedia

ဂင္းနစ္ ကမာၻ႔စံခ်ိန္မွတ္တမ္းၿဖစ္ေပၚလာပုံ ႏွင္႔ မွတ္တမ္းတင္ခံရသူ ၿမန္မာႏုိင္ငံသား မင္းကြန္း တိပိဋက ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး အေႀကာင္း ။

ဂင္းနစ္ကမာၻ႔စံခ်ိန္မွတ္တမ္းစာအုပ္ကုိ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင္႔ Guinness Book of World Records ဟု
ေခၚဆုိပါသည္။ ၎ကုိ ၁၉၅၅-ခုႏွစ္မွ စ၍ ႏွစ္စဥ္ထုတ္ေ၀ခဲ႔ၿပီး ႏုိင္ငံတကာမွ
ကမာၻ႔စံခ်ိန္မ်ားကုိစုေဆာင္း တငျ္ပထားပါသည္။ ဂင္းနစ္ဟူေသာအမည္မွာအုိင္ယာလန္ႏုိင္ငံ႐ွိ ဂင္းနစ္
(Arthur Guinness) ဘီယာကုမၸဏီကုိ ရည္စူးပါသည္။ ၁၇၅၂-ခုႏွစ္တြင္ အာသာဂင္းနစ္ (၁၇၅၂-
၁၈၀၃) ဆုိေသာ ပုဂၢဳိလ္တစ္ေယာက္သည္ ေပါင္ေငြတစ္ရာကုိ အေမြရ ႐ွိခဲ႔ပါသည္။
၎ေပါင္ေငြတစ္ရာကုိ အရင္းျပဳ၍ အာသာဂင္းနစ္သည္ ယမကာဆုိင္တစ္ခုကုိ
စတင္တည္ေထာင္ခဲ႔ပါသည္။ ၁၇၅၉သုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ ဒဗြလင္ၿမိဳ႕သုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ဖြင္႔လွစ္ခဲ႔ပါသည္။
သူေသဆုံးၿပီးေနာက္ သားျဖစ္သူ အာသာ(၁၇၆၇-၁၈၅၂)၊ ေျမးျဖစ္သူ ဘင္ဂ်မင္ဂင္းနစ္ (၁၇၉၈-
၁၈၆၈) တုိ႔က ဘီယာလုပ္ငန္းကုိဆက္လက္လုပ္ကုိင္ခဲ႔ၾကပါသည္။ ဘင္ဂ်မင္လက္ထက္တြင္ဂင္းနစ္
ဘီယာသည္ အေမရိကန္၊အဂၤလန္ ႏွင္႔ ဥေရာပ တုိင္းျပည္မ်ားသုိ႔ပါ တင္ပုိ႔ေရာင္းခ်ႏုိင္သည္ အထိ
လုပ္ငန္းေအာင္ျမင္ခဲ႔ပါသည္။ ဂင္းနစ္မိသားစုသည္ သူတုိ႔၏ ဂင္းနစ္ဘီယာကုိ
ကုိယ္ပုိင္စက္႐ုံတည္ေဆာက္ကာ ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်ခဲ႔ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
သူတုိ႔၏ဘီယာ ေအာင္ျမင္ရျခင္းတြင္အခ်က္(၂)ခ်က္သည္ အေရးပါပါသည္။
ပထမအခ်က္မွာဂင္းနစ္ဘီယာ သည္ အရည္သက္သက္မဟုတ္ဘဲ အနည္းငယ္ေစးပ်စ္သည္။
ဘီယာတစ္ပုိင္႔ကုိငွဲ႔မည္ဆုိပါက ၁၁၉ ဒသမ ၅-စကၠန္႔ၾကာမည္ဟု ေၾကျငာကာ စားသုံးသူကုိ
စြဲေဆာင္ႏုိင္ခဲ႔ ပါသည္။ ဒုတိယအခ်က္မွာ ဂင္းနစ္ဘီယာ ထည္႔ခြက္၏ ထူးျခားမွႈပင္ ျဖစ္ပါသည္။
ဂင္းနစ္ဘီယာ
ကုမၸဏီသည္ ကုိယ္ပုိင္ခြက္တစ္မ်ဳိးကုိ တီထြင္ထုတ္လုပ္ခဲ႔ပါသည္။ အဆုိပါခြက္အတြင္းသုိ႔
ဘီယာကိုထည႔မ္ ည္ဆိုပါက ဘီယာႁမွဳပ္မ်ားသည္ အေပၚသို႔မတက္ဘဲ ေအာက္သို႔
သာဆင္းသြားသည္ကုိ ေတြ႔ျမင္ရမညျ္ဖစ္ပါသည္။ ဤနည္းျဖင္႔ စားသုံးသူကုိ ေကာင္းစြာ
စြဲေဆာင္ႏုိင္ခဲ႔ၾကပါသည္။၁၉၅၅-တြင္ ဂင္းနစ္ဘီယာအေရာင္းဆုိင္တစ္ဆုိင္၌ ဘီယာေသာက္သူမ်ား
ျငင္းခုံမွႈတစ္ခု ျဖစ္ၾကပါသည္။ ၎အျငင္းအခုံမွာမည္သည္႔ ငွက္သည္
အျမန္ဆုံးပ်ံသန္းႏုိင္သနည္းဟူေသာ ေမးခြန္းႏွင္႔ဆက္စပ္ေနပါသည္။ ျငင္းခုံသူမ်ားသည္
အကုိးအကားစာအုပ္မ်ဳိးစုံကုိ ႐ွာေဖြပါေသာ္လည္း ႐ွာမေတြ႔ႏုိင္ျဖစ္ေနပါသည္။ ဤတြင္ ဆုိင္႐ွင္ျဖစ္သူ
ဂင္းနစ္မ်ဳိးႏြယ္တစ္ေယာက္သည္ ကမာၻ႔စံခ်ိန္မွတ္တမ္း စာအုပ္တစ္အုပ္ လုိအပ္ေၾကာင္း
သတိျပဳမိသြားပါသည္။ ဤသုိ႔ျဖင္႔၁၉၅၅-တြင္ ပထမဆုံးဂင္းနစ္ကမာၻ႔စံခ်ိန္စာအုပ္ထြက္ေပၚလာပါသည္။ စာအုပ္ကုိတာ၀န္ခံ ေရးသားသူမွာ ေရာ႔စ္၀ွစ္တနာ ႏွင္႔
ေနာရစ္ ၀ွစ္တနာ(Ross and Noris Whitner) အႁမႊာညီအစ္ကုိ ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ ၎တုိ႔သည္
သတင္းေထာက္မ်ား၊ ဂ်ာနယ္တုိက္မ်ားမွ အခ်က္အလက္မ်ား ကုိရယူၿပီး
စာအုပ္ေရးသားထုတ္ေ၀ခဲ႔ပါသည္။ ၿပီးေနာက္ ခရစ္စမတ္ေစ်းေရာင္းပြဲေတာ္အမွီ
ေအာက္တုိဘာလတုိင္းတြင္စာအုပ္ကုိ ႏွစ္စဥ္ထုတ္ေ၀ခဲ႔ပါသည္။ စာအုပ္တြင္
ၾကက္ဥအေ၀းဆုံးေရာက္ေအာင္ ပစ္ႏုိင္သူ၊ ဆယ္မိနစ္အတြင္း ေဟာ႔ေဒါ႔ (Hot Dog) အမ်ားဆုံး
စားႏုိင္သူ၊ အရပ္အရွည္ဆုံးလူသား၊ အႀကီးဆုံးကင္ဆာက်ိတ္၊ အဆိပ္ျပင္းဆုံး အပင္၊
အတုိဆုံးျမစ္စသည္ျဖင္႔ ကမာၻ႔စံခ်ိန္မ်ားကုိ မွတ္တမ္းတင္ေဖာ္ျပခဲ႔ပါသည္။ ယခုအခါ ထုိစာအုပ္သည္
ကမၻာ့အေရာင္းရဆုံး စာအုပ္တစ္အုပ္ျဖစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္အတြင္း အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပုံႏိွပ္ခဲ႔ရပါသည္။
လူတုိ႔သည္ ထုိစာအုပ္တြင္ မွတ္တမ္းတင္ခံရေစရန္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ႀကိဳးစားလာၾကပါသည္။ တစ္ခါက
ဂင္းနစ္စာအုပ္တြင္ အေလးဆုံးေၾကာင္ အေၾကာင္းကုိ ေဖာ္ျပခဲ႔ပါသည္။ ထုိအခါ
ေၾကာင္ပုိင္႐ွင္မ်ားသည္ သူတုိ႔ေၾကာင္မ်ား ကုိ စံခ်ိန္ခ်ဳိးႏုိင္ေအာင္ အစာမ်ား တနင္႔တပုိးေကၽြးခဲ႔သျဖင္႔
ေၾကာင္ေသဆုံးမွႈမ်ား ေပၚေပါက္ လာပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ စာအုပ္တြင္ က်န္းမာေရးႏွင္႔
အသက္အႏၲရာယ္ထိခုိက္ေစေသာ ကိစၥမ်ားကုိ ေဖာ္ျပျဖင္းမျပဳရန္ ဆုံးျဖတ္ခဲ႔ၾကပါသည္။
ဂင္းနစ္စာအုပ္သည္ တစ္ကမာၻလုံးမွ စံခ်ိန္မ်ားကုိ မွတ္တမ္းတင္ထားျခင္းျဖစ္ရာျမန္မာႏိုင္ငံမွ
ပုဂၢဳိလ္ထူးတစ္ဦးလည္း ပါ၀င္ခဲ႔ ပါသည္။ အဆုိပါပုဂၢဳိလ္ထူးမွာ မင္းကြန္းတိပိဋကဓရ ဆရာေတာ္ႀကီး
ဦး၀ိစိတၱသာရာ ဘိ၀ံသ ပင္ၿဖစ္ပါသည္။ ဆရာေတာ္ႀကီးသည္ ပိဋကတ္သုံးပုံ၊ စာမ်က္ႏွာေပါင္း
(၉၉၃၄) မ်က္ႏွာကုိ တစ္ခ်က္မွေထာက္မေပးရဘဲ အလြတ္အာဂုံေဆာင္ႏုိင္ေသာေႀကာင္႔
ကမာၻ႔မွတ္ဉာဏ္ အေကာင္းဆုံး ပုဂၢဳိလ္အျဖစ္ ဂင္းနစ္စာအုပ္တြင္ ႏွစ္ႀကိမ္တုိင္ ေဖာ္ျပခံခဲ႔ရပါသည္။
ဆရာေတာ္ႀကီး၏ မွတ္ဉာဏ္ကုိခ်ီးက်ဴးလုိလွ်င္ တိပိဋကဓရေရြးခ်ယ္ေရး စာေမးပြဲအေၾကာင္း ကုိ
သိထားသင္႔ပါသည္။ ဤစာေမးပြဲသည္ ပိဋကတ္သုံးပုံကုိ ႏွႈတ္ေျဖ၊ ေရးေျဖေျဖဆုိရေသာ စာေမးပြဲျဖစ္ၿပီး
ကမာၻေပၚတြင္ အခက္ခဲဆုံးစာေမးပြဲႀကီး ျဖစ္ပါသည္။ မည္မွ်ခက္ခဲပါသနည္း ဆုိလွ်င္
စတင္စစ္ေဆးေသာ ျမန္မာႏွစ္ ၁၃၁၀-မွ ၁၃၆၂- အထိ ၅၃-ႏွစ္အတြင္း ေအာင္ျမင္သူ ၉-
ဦးသာ႐ွိခဲ႔ပါသည္။ စာေမးပြဲေအာင္မွတ္မွာ အမွတ္၁၀၀-တြင္၇၅-မွတ္ရမွသာ ေအာင္ျမင္
ပါ သည္။ ပိဋကတ္သုံးပုံကုိ အလြတ္ရြတ္ဆုိရာတြင္ နံနက္ ၈-နာရီမွ၁၀-နာရီအထိ တစ္ႀကိမ္၊ ေန႔လယ္
၁-နာရီမွ၄-နာရီအထိ တစ္ႀကိမ္၊ တစ္ေန႔လွ်င္ ၂-ႀကိမ္ခြဲ၍ စာျပန္ရပါသည္။ သတ္မွတ္ထားေသာ
အခ်ိန္အတြင္း သတ္မွတ္ထားေသာ စာမ်က္ႏွာအေရအတြက္ ကုိၿပီးေအာင္ျပန္ဆုိရပါသည္။
အခ်ိန္ကုိက္ စာမျပန္ႏုိင္လွ်င္ စာေမးပြဲက်ပါသည္။ တစ္ေန႔လုံး အတြက္စာ ၅-ခါ
ေထာက္ေပးခြင္႐ွိပါသည္။ ၅-ခါထက္ပုိ၍ ေထာက္ေပးရလွ်င္ စာေမးပြဲ က်ပါသည္။ စာကုိအလြတ္ရြတ္ဆုိရင္း ၀ါက်တစ္ခု ေက်ာ္သြားပါက စာေမးပြဲက်ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ ကမာၻ႔အခက္ဆုံး
စာေမးပြဲႀကီးဟု ဆုိရျခင္းၿဖစ္ပါသည္။ ဆရာေတာ္ႀကီးသည္ အဆုိပါ စာေမးပြဲႀကီးတြင္ စာမ်က္ႏွာ၉၉၃၄-
မ်က္ႏွာလုံးကုိ တစ္ခ်က္မွေထာက္မေပးရဘဲ အလြတ္ရြတ္ဆုိႏုိင္ခဲ႔ပါသည္။ ထုိမွ်မကေသး။ စာအုပ္မူကြဲ
အမ်ဳိးမ်ဳိး ႐ိွပါက မည္သည႔စ္ ာအုပ္၊ စာမ်က္ႏွာမည္မွ်၊ စာေၾကာင္းေရမည္မွ်တြင္ မည္သို႔ဆိုသည္
မည္သည႔စ္ ာအုပ္က အမွန္ ျဖစ္သည္ဟူသည္အထိ ေထာက္ျပႏိုင္ေလာက္ေအာင္
ပညာဉာဏ္ႀကီးမားလြန္းလွပါသည္။ ေရးေျဖ ေျဖဆုိရာ၌လည္း
သီလကၡႏၡ၀ဂ္ - ၉၃-မွတ္
မဟာ၀ဂ္ - ၉၇-မွတ္
ပါတိက၀ဂ္ - ၉၇-မွတ္
ပါရာဇိကဏ္ - ၈၉-မွတ္
ပါစိတ္ပါဠိေတာ္ - ၉၉-မွတ္
မဟာ၀ဂၢပါဠိေတာ္ - ၉၂-မွတ္
စူဠ၀ဂၢပါဠိေတာ္ - ၉၈-မွတ္
ပရိ၀ါပါဠိေတာ္ - ၁၀၀-မွတ္
စသည္ၿဖင္႔ ဘာသာတုိင္းကုိ ဂုဏ္ထူးမွတ္ ၈၅-မွတ္ အထက္ျဖင္႔ ေျဖဆုိေအာင္ျမင္ခဲ႔ပါသည္။
ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ ၁၂၇၃၊ တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း ၁၁-ရက္ေန႔တြင္ ျမင္းၿခံၿမိဳ႔နယ္၊က်ည္ပင္ ႐ြာသူႀကီး
ဦးဆုံ၊ ေဒၚဆင္တုိ႔မွ ဖြားျမင္ခဲ႔ပါသည္။ ငယ္မည္ ေမာင္ခင္ျဖစ္ပါသည္။ ၇-ႏွစ္သား အရြယ္တြင္
သာမေဏ ၀တ္ခဲ႔ၿပီး ၁၅-ႏွစ္သားတြင္ ပထမငယ္တန္း၊ ၁၆-ႏွစ္သားတြင္ ပထမလတ္တန္း၊ ၂၀-ႏွစ္တြင္
ပထမႀကီးတန္းတုိ႔ကုိ ေအာင္ျမင္ခဲ႔ပါသည္။ ၁၂၉၅-တြင္ အစုိးရပထမႀကီးတန္းကုိ ပထမေက်ာ္ဟူေသာ
ဘြဲ႔ထူးျဖင္႔ အျမင္႔ဆုံး ေအာင္ျမင္ခဲ႔ပါသည္။ ထုိႏွစ္တြင္ပင္ သက်သီဟစာသင္တန္းကုိလည္းေကာင္း၊
၁၂၉၆-တြင္ စာခ်တန္းကုိ လည္းေကာင္း တစ္ဆက္တည္းေအာင္ၿမင္၍ ၀ဋံသကာ(ဦးေဆာက္ပန္းဘြဲ႔)
ျဖင္႔ခ်ီးက်ဴး ပူေဇာ္ျခင္းခံခဲ႔ရပါသည္။ ပိဋကတ္သုံးပုံကုိ အေထာက္အမကင္းစြာ အာဂုံျပန္ဆုိ
ႏုိင္ေသာေၾကာင္႔ တရားဘ႑ာစုိးဟုအဓိပၸယ္ရေသာ တိပိဋကဓရဓမၼဘ႑ာဂါရိကဘြဲ႔ကုိ
ဆက္ကပ္ၿခင္းခံခဲ့ ရပါသည္။ ဆ႒သံဂါယနာတင္ပြဲႀကီးတြင္လည္း မဟာစည္ဆရာေတာ္ႀကီး
ေမးသမွ်ကုိ တစ္လုံးတစ္ပါဒမွ် ထစ္ေငါ႔ၿခင္းမ႐ွိဘဲ ေျဖဆုိေတာ္မူ၍ ဆ႒သဂၤတိသဇကအျဖစ္
ေဆာင္ရြက္ ခဲ႔ပါသည္။ ထ႔ျိုပင္စာမ်က္ႏွာေပါင္း ၅၀၀၀ ေက်ာ္႐ိွေသာ မဟာဗုဒၶ၀င္က်မ္းႀကီးမ်ားကိုလည္း
ျပဳစုခဲ႔ပါသည္။ ထ႔ေို ၾကာင္႔လည္း အစိုးရအဆက္ဆက္က ဆရာေတာ္ႀကီးကို ဘြဲ႔ထူးအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင္႔ ခ်ီးက်ဴး
ပူေဇာ္ခဲ႔ၾကပါသည္။ သာသနာ႔အာဇာနည္ အဂၢမဟာပဏိတ၊ အဘိဓဇ မဟာရ႒ဂုရု၊
အဘိဓဇအဂၢမဟာသဒမၼေေဇာတိက၊ တိပိဋကဓရ ဓမၼဘ႑ာဂါရိက၊ ဆ႒သဂၤါယနာ ၀ိသဇက၊
ႏုိင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႔ အက်ဳိးေတာ္ေဆာင္ခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ႀကီး
ဦး၀ိစိတၱသာရာဘိ၀ံသ သည္ ၉-၂-၁၉၉၃၊အဂၤါေန႔ ညေန၊ ၄-နာရီ ၄၀-မိနစ္တြင္ ဘ၀နတ္ထံ
ပ်ံလြန္ေတာ္မူခဲ႔ပါသည္။
(စာေရးသူ သန္းမင္းထြဋ္ မဂၤလာေမာင္မယ္ အတြဲ-၁ရ၊ အမွတ္-၂၊ ၂၀၀၅-ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ)

ေရႊတိဂုံ

ကမာၻေပၚရွိ အျမင့္ဆံုး ဘုရားေစတီမွာ ၃၂၆-ေပ ရွိေသာ ေရႊတိဂံု ေစတီေတာ္ပင္ျဖစ္ၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ သိဂၤုတၱရ ကုန္းေတာ္ေပၚတြင္ တည္ရွိသည္။ ေလးဆူဓာတ္ပံု ေရႊတိဂံု ဟုလည္း ေခၚတြင္သည္။ ေစတီအစ ေရႊတိဂံုက ဟုဆိုၾကသည္။

တည္ေနရာ..... ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သိဂၤုတၱရ ကုန္းေတာ္
ဉာဏ္ေတာ္.......ဖိနပ္ေတာ္မွ စိန္ဖူးေတာ္ထိ (၃၂၆) ေပ
ေက်ာ္ၾကားမႈ.......အေစာဆံုး ေစတီေတာ္ႀကီး (ကမာၻ႕အံ့ဘြယ္)

အမည္ေခၚတြင္ပံု
ရန္ကုန္တုိင္းကုိ မြန္လူမ်ဳိးတုိ႔သည္ ဒဂုံတုိင္းဟု သမုတ္ခဲ့ၾကသည္။ ဒဂုံတုိင္းမွာ တည္ထားေသာ ဘုရားျဖစ္သည့္ အတြက္ေၾကာင့္ ဒဂုံတုိင္းကဘုရားဟု ေခၚေ၀ၚေျပာဆုိခဲ့ၾကသည္။ မြန္ဘာသာျဖင့္ က်ာ္လဂုင္ ဟုေရးသားျပီး က်ဳိက္လဂုံဟုအသံထြက္ဆုိခဲ့ၾကသည္။ တတိယျမန္မာနုိင္ငံကုိ တည္ေထာင္ခဲ႔ေသာ အေလာင္းမင္းတရားၾကီးလက္ထက္တြင္ မြန္တုိ႔ကုိ တုိက္ခုိက္ေအာင္ျမင္ျပီးေနာက္ ဒဂုံကုိ ရန္ကုန္ဟု အမည္နာမ ေျပာင္းလည္ခဲ႔သည္။ က်ဳိက္လဂုံကုိ က်ဳိက္ဒဂုံ ဟု ေခၚဆုိၾကသည္။ ေနာက္ပုိင္းတြင္ က်ဳိက္လဂုံ(သုိ႔) က်ဳိက္ဒဂုံသည္ ျမန္မာျပည္၏ မူပုိင္သေကၤတ အျဖစ္ေက်ာ္ၾကားလာခဲ့သည္။ မူပုိင္က်ဳိက္ဆုိေသာ စကားလုံးေနရာတြင္ ေရႊနုိင္ငံ(Golden land)ကုိ ကုိယ္စားျပဳေသာ ေရႊ ဆုိေသာ စကားလုံးျဖင့္ အစားထုိးခဲ့ၾကသည္။ ထုိ႔အတူ လဂုံ လုိလုိ ဒဂုံ လုိလုိ ျဖစ္ေနေသာစကားလုံးကုိလည္း တိဂုံ ျဖင့္ အတည္ျပဳေပးလုိက္ၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ က်ဳိက္လဂုံ သည္ ျမန္မာျပည္တြင္မွာ သာမက ကမာၻ ႔ တ၀ွမ္းမွာ ေရႊတိဂုံ ဟူေသာ အမည္နာမျဖင့္ ေခၚေ၀ၚခဲ့ၾကသည္။

သမိုင္းေၾကာင္း
သဗၺညဳ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ေဗာဓိပင္ရင္း သတ္ၱဌာန၌ (၇)ရက္စီ အလွည့္က်စံေတာ္မူၿပီး (၄၅)ရက္ သီတင္းသုံး ေနေတာ္မူ ခဲ့သည္။ ဤသို႔ ေနေတာ္မူ (၄)ရက္ျပည့္ေျမာက္ၿပီး ေနာက္ တစ္ေန႔၌ ““ရာပဒတန္သတ္ၱဟ”” ျဖစ္သည့္ လင္းလြန္းပင္ရင္း၌ သီတင္းသုံး စံေတာ္မူစဥ္ကာလ။

ကုန္သည္ညီေနာင္
ထိုစဥ္ကာလ၌ မြန္တုိ႔ဌာေန၊ ဥကၠလာပမင္းႀကီး၏ ႏိုင္ငံေတာ္တြင္ ပါ၀င္ေသာ အသိၪၥနၿမိဳ႕၌ သု၀ဏၰအမည္ရွိေသာ သူေဌးႀကီးတစ္ဦးရွိေလသည္။ ထိုသူေဌးႀကီးတြင္ တပုႆႏွင့္ ဘလႅိက ဟူေသာ သားႏွစ္ေယာက္ရွိသည္။ ၎တို႔သည္ ကုန္သည္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ၎ကုန္သည္ ညီေနာင္တို႔သည္ ကုန္မ်ားကို သေဘၤာျဖင့္ တင္ေဆာင္ကာ မဇ်ၥိမေဒသသို႔ ကုန္ေရာင္းသြားၾကသည္။ မဇ်ၥိမေဒသပင္လယ္ဆိပ္ကမ္းသို႔ ေရာက္ေသာအခါ သေဘၤာကို ဆိုက္ကပ္ေက်ာက္ခ်၍ ကုန္မ်ားကို လည္းအစီးေပါင္း (၅၀၀)ေပၚသို႔ တင္ေဆာင္ကာ မဇ်ၥိမေဒသ၌ လွည့္လည္ေရာင္းခ်ၾကသည္။ တဖုႆ ဘလ္ႅိက ကုန္သည္ညီေနာင္အဖြဲ႕သည္ ေဗာဓိပင္အနီးသို႔ ေရာက္ရွိ လာခဲ့ၾက၏။ ကုန္သည္တို႔ မဟာေဗာဓိပင္ အနီးသို႔ေရာက္ၿပီး တစ္ေန႔ သို႔မဟုတ္ တစ္ည၌ ႐ုက္ၡစိုးနတ္သည္ ကုန္သည္ညီေနာင္အား ကိုယ္ထင္ျပခဲ့၏။ ကုန္သည္ညီေနာင္တို႔သည္ ႐ုက္ၡစိုးနတ္အား ျမင္လွ်င္ အံ့ၾသသြားၾက၏။ အသင္မည္သူနည္း ဟုေမး၏။

႐ုက္ၡစိုးနတ္က .`အေမာင္တို႔ နားေထာင္ေလာ့ ကၽြႏ္ုပ္က တျခားမဟုတ္၊ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ဟိုးဘ၀က အေမာင္တို႔ႏွင့္ ေဆြမ်ဳိးေတာ္စပ္ခဲ့သူမ်ား ျဖစ္ၿပီး၊ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ဟိုးေရွးဘ၀က ေကာင္းမႈေကာင္းက်ဳိးမ်ား ျပဳခဲ့သူ ျဖစ္သျဖင့္ ယခုဘ၀တြင္ ႐ုက္ၡစိုးနတ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ အေမာင္တို႔ ယခု သင္တို႔ထံသို႔ ေရာက္ခဲ့သည္မွာ သင္တို႔ႏွင့္ကၽြႏ္ုပ္သည္ ယခင္ ဘ၀ေဆြမ်ဳိးေတာ္စပ္ဖူးသူ ျဖစ္သျဖင့္ သင္တို႔အား အက်ဳိးျပဳရန္ ဤသို႔ ကိုယ္ထင္ျပရျခင္းျဖစ္သည္ အေမာင္တို႔´ဟုေျပာသည္။ ကုန္သည္ညီေနာင္က `အသင္က မည္သို႔ အက်ဳိးျပဳဖို႔လာသနည္း´ဟု ႐ုကၡစိုးနတ္ကို ေမး၏။ ထိုအခါ ႐ုက္ၡစိုးနတ္က`နားေထာင္ေလာ့ အေမာင္တို႔ ကၽြႏ္ုပ္သင္တို႔အား အက်ဳိးျပဳသည္ဆိုသည္မွာ အျခားမဟုတ္ပါ။ ေျပာရလွ်င္ အေမာင္တို႔ ေရာက္ရွိေနသည့္ မဇၩိမေဒသတြင္ သုံးေလာကထြဋ္ထား ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားဟာ ပြင့္ေတာ္မူၿပီး လင္းလြန္းပင္ေျခရင္းမွာ သီတင္းသုံး စံေတာ္မူေနတာမို႔ အေမာင္တို႔ သြားေရာက္ ပူေဇာ္ေလာ့ တိုက္တြန္းလမ္းညႊန္လိုတယ္ အေမာင္တို႔´ဟုဆိုလွ်င္ တဖုႆႏွင့္ ဘလ္ႅိက ကုန္သည္ညီေနာင္တို႔ အလြန္တရာ ၀မ္းေျမာက္ၾကည္ႏူးသြားၾက၏။ ခ်က္ျခင္းပင္ “ဒါဆို ကၽြႏ္ုပ္အား လမ္းညႊန္ျပပါ ႐ုကၡစိုးနတ္” ဟုေျပာ၏။ “ေကာင္းၿပီ ၊ အေမာင္တို႔၊”ထို႔ေနာက္ ႐ုက္ၡစိုးနတ္သည္ တဖုႆႏွင့္ ဘလ္ႅိက ကုန္သည္ညီေနာင္တို႔အား ဘုရားရွင္ သီတင္း သုံးရာ လင္းလြန္းပင္အား လမ္းညႊန္ျပခဲ့၏။ သည္အခါ ကုန္သည္ ညီေနာင္တို႔သည္ သဒၵါပီတိအျပည့္ႏွင့္ ဘုရားရွင္ သီတင္းသုံးရာ လင္းလြန္းပင္ရင္းသို႔ သြားၾက၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား မုန္႔ႂကြပ္ေၾကာ္၊ ပ်ားမုန္႔ထုပ္ တို႔ႏွင့္ ဘုရားရွင္အား လွဴဒါန္းပူေဇာ္ျခင္းျပဳ၏။

ပထမဆုံး သရဏဂုံတည္သူ
ကုန္သည္ညီေနာင္တို႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား မုန္႔ႂကြပ္ ေၾကာ္၊ ပ်ားမုန္႔ထုပ္တို႔ႏွင့္ ပူေဇာ္သက္ၠာကျပဳ လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ ဘုရားရွင္မွ ဤသို႔ လွဴဒါန္းပူေဇာ္ခဲ့သည့္အတြက္ ဗုဒ္ၶံသရဏံ ဂစၦာမိ၊ ဓမ္ၼံသရဏ ဂစၦာမိ ဟူသည့္ “ေဒြး၀ါဓိက” သရဏံဂုံ တည္ခဲ့ကုန္၏။ ထိုစဥ္က “ဘုရားရတနာ၊ တရားရတနာ” တည္းဟူသည့္ “ရတနာႏွစ္ပါး”သည္သာ ေပၚထြန္းခဲ့ၿပီး၊ သံဃာရတနာသည္ ေပၚေပါက္ခဲ့ျခင္းမရွိေသးေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ လူသူအမ်ားသည္ ရတနာႏွစ္ပါးအားသာ ဆည္းကပ္ပူေဇာ္ေနၾကကုန္၏။ ဗုဒၶ၀င္သမိုင္းကို ျပန္ၾကည့္လွ်င္ ေဂါတမဘုရားရွင္ လက္ထက္၌ တဖုႆႏွင့္ ဘလ္ႅိက ကုန္သည္ညီေနာင္တို႔သည္ ထူးျခားစြာ ဘုရားရွင္အား ပထမဆုံး ဆြမ္းကပ္ရသူႏွင့္ ပထမဆုံး သရဏဂုံ တည္သူမ်ား ျဖစ္ခဲ့၏။

ဆံေတာ္ရွစ္ဆူ
ဘုရားရွင္အား ပူေဇာ္ခြင့္၊ ဆြမ္းကပ္ခြင့္ရခဲ့သည့္အတြက္ ပီတိျဖစ္ခဲ့ရသည္။ တဖုႆႏွင့္ ဘလ္ႅိက ကုန္သည္ညီေနာင္တို႔သည္ ဆြမ္းကပ္လွဴပူေဇာ္ၿပီးလွ်င္.“အရွင္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္တို႔ အရွင္ျမတ္ဘုရားအား ထာ၀ရကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ပူေဇာ္ႏိုင္ရန္ ဘုရားရွင္ကိုယ္စား ပူေဇာ္ရာ တစ္ခုအား ေပးသနားေတာ္ မူပါဘုရား” ဟုေလွ်ာက္ထား ေလ၏။ “ေကာင္းၿပီးခ်စ္သားတို႔” မိန္႔ေတာ္မူၿပီး သကာလ ဦးေခါင္းေတာ္အား သုံးသပ္ၿပီး ဆံေတာ္ျမတ္ (၈)ဆူအား ကုန္သည္ညီေနာင္တို႔ အားေပးသနားေတာ္မူရာ တဖုႆႏွင့္ ဘလ္ႅိက ကုန္သည္ ညီေနာင္တို႔သည္ ၀မ္းေျမာက္ပီတိ အျပည့္ႏွင့္ ဗုဒၶဘုရားရွင္၏ ဆံေတာ္(၈)ဆူအား သေဘၤာႏွင့္ပင့္ေဆာင္ကာ ဥကၠလာပတိုင္းျပည္ သို႔ ျပန္ခဲ့၏။ တဖုႆႏွင့္ ဘလိ္ႅက ကုန္သည္ညီေနာင္တို႔ ဘုရားရွင္၏ ဆံေတာ္(၈)ဆူအား ပင့္ေဆာင္ကာ ဥကၠလာပတိုင္းျပည္သို႔ ျပန္လာလွ်င္ ဥကၠလာပတိုင္း၏ ျပည့္ရွင္မင္းျမတ္ ဥက္ၠလာပမင္းႀကီး ႏွင့္တကြ ျပည္သူတို႔က ေသာင္းေသာင္းဖ်ဖ်ႀကိဳဆိုကာ ဖူးေမွ်ာ္ ၾကည္ညိဳၾက၏။

ေနာင္ေတာ္ႀကီးေစတီ
ထို႔အတူ ဆံေတာ္(၈)ဆူအား ေစတီေတာ္အျဖစ္ တည္ထား ကိုးကြယ္ရန္ ဆံုးျဖတ္ၾက၏။ ေစတီေတာ္အား “သိဂၤုတၱရကုန္းေတာ္” ၌ တည္ထားကိုးကြယ္ရန္ မင္းႏွင့္ျပည္သူတို႔က ဆံုးျဖတ္ၿပီး သိဂၤုတၱရ ကုန္းေတာ္သို႔ ပင့္ေဆာင္ခဲ့၏။ သိဂုၤတၱရကုန္းေတာ္ သို႔ေရာက္လွ်င္ ဗုဒ္ၶဘုရားရွင္၏ ဆံေတာ္(၈)ဆူအား ႀကီးက်ယ္ခန္းနားသည့္ စံေက်ာင္း၊ မ႑ာပ္ႀကီး ေဆာက္လုပ္၍ပူေဇာ္ခဲ့သည္။ ယင္းစံေက်ာင္း မ႑ာပ္ေနရာ၌ အထိမ္းအမွတ္ေစတီတစ္ဆူ တည္ထားခဲ့ၾက၏။ ထုိေစတီသည္ “ေနာင္ေတာ္ႀကီးေစတီ”ဟု အမည္တြင္၏။

ဌာပနာထားေသာ ဓာတ္ေတာ္ျမတ္ ၄-ပါး
ဥကၠလာပမင္းႀကီးတည္ထားကိုးကြယ္ေတာ္မူေသာ ေရႊတိဂံု ေစတီေတာ္ႀကီး၌ ဘုရား ၄-ဆူ၏ ဓာတ္ေတာ္ျမတ္ေလးဆူကို ဌာပနာထားသည္ဟု အဆိုရွိသည္။ ဗုဒၶျမတ္စြာတို႕၏ ဆံေတာ္ျမတ္၊ ဓာတ္ေတာ္ျမတ္တို႔အား ရန္သူတို႔ အလြယ္တကူ မဖ်က္ဆီးႏိုင္ရန္အတြက္ နတ္တို႔သည္ ဌာပနာ တုိက္ထည့္သြင္းတည္ရန္ ႀကံ႐ြယ္ၿပီး သိဂုၤတၱရကုန္းေတာ္ အလယ္တည့္တည့္၌ “ေဇာက္ ၄၀၄ေတာင္၊ အနံ ၄၄ ေတာင္ရွိသည့္ ဥမင္လိုဏ္ေခါင္းတစ္ခုတူးခဲ့၏။ ထိုဥမင္လိုဏ္ေခါင္းအတြင္း၌

၁...ဆူးေလနတ္ၾကီးထံမွ ရရွိေသာ ကကုႆန္ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ေတာင္ေ၀ွးေတာ္

၂..ေရာဟဏီမည္ေသာ ဗိုလ္တေထာင္နတ္ႀကီးထံမွ ရရွိသည့္ ေကာဂမန ျမတ္စြာဘုရားရွွင္၏ ေရစစ္ေတာ္

၃..ဒကၡိဏ မည္ေသာ သကၤန္းကြ်န္း က်ိဳကၠဆံ နတ္ႀကီးထံမွ ရရွိသည့္ ကႆပျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ေရသႏုပ္သကၤန္းေတာ္ျမတ္

၄..တဖုႆႏွင့္ ဘလႅိက ညီေနာင္တို႔ထံမွ ရရွိေသာ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ဆံေတာ္ျမတ္(၈)ဆူအား မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃-ခုႏွစ္၊ တေပါင္း လျပည့္ေန႔၌ ေက်ာက္ဖ်ာအခင္းအကာမ်ား ျပဳလုပ္၍ ဌာပနာတုိက္ ထည့္သြင္းေတာ္မူခဲ့သည္။ ထိုဆံေတာ္ဓာတ္တို႔ကို 'အၿမိႆရ' မည္ေသာ ေမွာ္ဘီနတ္ႀကီးက ေစာင့္ရသည္ဟု ေမာ္ေဓာ ရာဇာ၀င္သမိုင္းႏွင့္ ေရႊတိဂံုသမိုင္း၊ အျခား ပညာရွိတို႔ကဆိုၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေက်ာက္ဖ်ာတိုက္၏ အထက္ ၌ ေက်ာက္ဖ်ာတင္၍ ဌာပနာတုိက္အား ပိတ္ခဲ့၏။

ပင္မွည့္သီး၏ ေကာင္းက်ိဳးမ်ား

၁။ကင္ဆာဆဲလ္မ်ား ႀကီးထြားမႈကို ေလ်ာ့နည္းေစသည္။
၂။ ပါဝင္ေသာ phenolic acid ႏွင့္ flavonoid ေၾကာင့္ ႏွလံုးေရာဂါကို ကာကြယ္ေပးသည္။
၃။ပိုးေသေစေသာ အာနိသင္ရွိသည္။
၄။ ဓာတ္တိုးဆန္႔က်င္ပစၥည္းမ်ားစြာ ပါဝင္ေသာေၾကာင့္ အိုမင္းမႈကို ေလွ်ာ့ခ်ေပးသည္။
၅။ကာဗိုဟိုက္ၿဒိတ္ႏွင့္ သၾကားဓာတ္ပါ ဝင္မႈေၾကာင့္ အားကစား စြမ္းေဆာင္ရည္ကို ျမင့္ေစသည္။
၆။Cholesterol က်ေစရန္ ကူညီ ေပးသည္။
၇။vit C, vit A ႏွင့္ potassium တို႔ ႄကြယ္ဝစြာ ပါဝင္သည္။
၈။၄င္း၏ အေစ့ seed တြင္ fiber မ်ားစြာပါဝင္သျဖင့္ weight ကို က်ေစသည္။
၉။မအိပ္ခင္ စားသံုးေပးပါက ေကာင္းမြန္စြာ အိပ္စက္ေစသည္။